De Tank (6)
Gebroken rib was maandag even terug om te zeggen dat hij niet doorgaat in de tank. Maar er is ook een nieuwe dame. Een oudere dame. Rare term natuurlijk, oudere dame, want wat is ouder, ouder dan ikzelf want ik ben de twee na jongste in de tank. Ook deze dame, net als scootmobiel, is doof. Aangezien gehoorapparaten uit moeten in de tank, is het lastig converseren. Als haar masker niet goed zit, proberen we haar te helpen. Maar in de tank, met de herrie van de hijgende zuurstofmaskers is het moeilijk communiceren met iemand die doof is.
Van sommige tankgangers wordt ik een beetje verdrietig. Zo is er Theo. Hij heeft darmkanker gehad, uitgezaaid naar de longen. Alleen nog palliatieve zorg, zo vertelde hij me. Als we weer 2 uren in de tank gezeten hebben, zie ik hem creperen van de pijn. Hij kan eigenlijk niet lang zitten. Lopen en liggen gaat wel, maar zitten? In de tank moet hij die 2 uren volhouden. Maar als hij er uit komt, zie ik hem in elkaar krimpen. Geen behandeling meer mogelijk en dan ook nog zo veel pijn. Hopelijk gaat de zuurstof hem helpen. Het is pas zijn tweede week.
Frans P. en Elske H. met haar woeste krullen waren vrijdag voor het laatst. Weer een lekkere traktatie. Maar waar ze niet op gerekend hadden, was dat ik voor hun ook een cadeautje meegenomen had. Als dank voor de lol die we ook hebben gehad.
Nog een week en dan zit het erop. Aftellen dus.
Moeders
Mijn moeder woont inmiddels 2 weken in het centrum voor zorg en wonen. Ze heeft het goed naar haar zin, maar er moet dagelijks veel bijgestuurd worden. Zorgen dat er iedere dag een activiteit is, dat ze bij het eten aan een tafel zit met “leuke” mensen, controleren of de inschrijving bij een nieuwe huisarts goed verlopen is en dat er alsnog een griepprik komt, controleren of alle afspraken met verzorging, activiteitendienst, haal- en brengploeg etc., nagekomen worden. Na een halve dag tank slokt dat de rest van de dag op. Het wordt tijd dat alles soepel verloopt en ik weer een stapje terug kan doen.
In de tank heb ik een boek gelezen over een vrouw die door een misdrijf haar geheugen verloren had. Het boek begint 20 jaar na die gebeurtenis. Iedere dag als ze wakker wordt, weet ze niets meer van de dag ervoor en een gat in haar geheugen van 20 jaar. Iedere dag begint haar leven als het ware weer opnieuw. Soms lijkt het of mijn moeder dat ook zo waarneemt met haar dementie. De vrouw in het boek kon door behandeling en training steeds weer een beetje geheugen terug krijgen. Bij mijn moeder wordt het juist steeds erger.
personeelstekort
Ik stond deze week op de dag van de staking in het ziekenhuis op de taxi te wachten. Het personeel had een soort operatiekamer bij de in/uitgang opgesteld met een operatieverpleegster erbij. Ze vertelde me dat ze niet genoeg verdiende. ‘sAvonds zat ik thuis de kranten door te nemen en stuitte op onderstaande kop waarmee het probleem direct opgelost zou moeten zijn: meer uren, meer inkomsten.
Volgens berekeningen van adviesbureau McKinsey is het hele lerarentekort opgelost als alle vrouwelijke leerkrachten die parttime werken, gemiddeld 34 minuten per week meer gaan werken. Voor de zorg betekent dat 49 minuten per week. Waar wachten we op???
100 km/uur ⇒ 80km/uur
Daar zal de PvdA veel supporters van krijgen???! En als het ledental gaat stijgen, wordt de volgende stap wellicht 80km/uur ⇒ 60km/uur. Werkgelegenheid voor de bordenmakers. VVD is de vroem…vroem-partij, PvdA wordt de rem…rem-partij.
Hoe lang?
Soms zijn lastige beslissingen toch nodig, maar wie durft?
Gaan we dezelfde discussies tegemoet als bij de herten in de Kennemer Duinen of de paarden en herten in de Oostvaardersplassen? Misschien in het vervolg eerst goed nadenken voordat dieren (opnieuw) uitgezet worden.
Tiengemeten
Zondag zijn we met de natuurwandelgroep naar het eiland Tiengemeten geweest. Het weer werkte wederom goed mee. Jammer was dat het Rien Poortvlietmuseum en het bezoekerscentrum dicht waren (vanaf 1 november).