Ik ga deze week nog wat verder in op onze vakantie. Op alle mooie vakantie-ervaringen zit niemand te wachten. Bloopers zijn vaak wel leuk om te vertellen.
De laatste dag in het huis op de berg (vorige week) besloten we nog een wandeling te maken. We liepen van het huis naar het dorp Deuniere sur Eyrieux in het dal. We hadden eerder al een stukje verkend en wisten dat het niet eenvoudig was. We waren goed voorbereid. Het was een zeer steile afdaling en het pad bestond voornamelijk uit grote losliggende keien en heel kleine steentjes. Heel voorzichtig afdalen dus. Het kostte ons anderhalf uur. Beneden in het dorp bleek de route gedeeltelijk afgesloten. Het was vier uur in de middag en zoeken om de route ergens anders weer op te pakken zagen we niet zitten. We besloten dezelfde weg terug te gaan. Het had inmiddels een paar minuten geregend waardoor de keien glad waren. Op een heel steil deel gleed mijn linker voet van een kei en boem! Daar lag ik. Met mijn neus op de stenen, rugzak op mijn rug en verrekijker om mijn hals. Mijn neusrug en knie kapot, bril en verrekijker nog heel. Mijn neus bloedde behoorlijk. Maar een doekje (voor het bloeden) en verder klimmen maar. Inmiddels loop ik al een week met een pleister op mijn neus.
Wij zeggen wel eens dat we ervaren wandelaars zijn, maar misschien kan ik dat beter voor me houden. Op onze volgende locatie, een dorp in de Cevennen, hebben we ook gewandeld. De madame van onze chambre had ons de route uitgelegd. Onder andere een deel van de GR (lange afstandsroute) volgen. Na zo’n twee uur wandelen in een tamelijk desolaat gebied waren we nog niet bij een herkenningspunt dat we tegen moesten komen. Toevallig kwamen we iemand tegen die de GR ook volgde. Hij liet ons zien op de kaart waar we waren. En dat was niet waar we dachten te zijn. We volgden de GR namelijk precies de verkeerde kant op. We vonden natuurlijk dat onze madame het niet duidelijk uitgelegd had, maar we hadden al veel eerder moeten merken dat er iets niet klopte. Maar mijn eigen fout erkennen is niet mijn sterkste kant. Weer een deuk in ons zelfvertrouwen. Maar desondanks was het wel een heel mooie wandeling. Alleen een beetje verkeerd.
Tijdens de twee dagen in de Cevennen hebben we erg genoten van de vele gieren die we we daar zagen. Op zeker moment zelfs 12 tegelijk. Vogels met een spanwijdte van 2.5 meter!
Nog een “leuke” ervaring was een kanotocht door de Gorges op de rivier Ardèche. De madame had het voor ons geregeld. Een tas met proviand mee voor een picknick op een strandje langs de oever. Badkleding mee om te zwemmen. Lekker een paar uur rustig kanoën. Aangekomen in La Malène zagen we de kano’s al uitdagend liggen. We moesten ons melden bij Stephan. Tot onze verbijstering en teleurstelling moesten we plaatsnemen in een stalen vlet met buitenboordmotor voor een tocht van 1 uur samen met een Frans echtpaar. Daar zaten we dan met onze tas met picknick spullen. Stephan, die ook een soort gids bleek te zijn, vroeg of wij Frans spraken. Antwoord: “Ja, maar alleen als je niet te snel praat”. “Niet te snel” bleek een relatief begrip. De conversaties beperkten zich tot Stephan en het Franse echtpaar. Gelukkig deed dit niets af aan de indrukwekkende rotsformaties en kliffen in de Gorge.
Op onze vierde locatie hebben we het wandelen weer een beetje goedgemaakt. Een wandeling van 7 uur over lastige smalle steile paden met een hoogteverschil van 1300 meter zonder vallen of verkeerd lopen. We logeerden 3 dagen in een mooie chambre d’hôte in Thiézac. Een dorp in het Département Cantal (Région Auvergne) waar internet nog maar net ontdekt is. Afrekenen met pin kan soms wel een paar minuten duren.
Inmiddels zijn we weer thuis en hebben we twee-en-een-halve week schitterend weer en mooie ervaringen achter de rug.
Ik kan niet helemaal om ons nieuwe kabinet in wording heen. Ook in de vakantie probeerde ik deze LPF-achtige formatie een beetje te volgen. Ik heb begrepen dat er een nieuwe werkelijkheid is ontstaan. Minister in spé Marjolein Faber heeft gezegd dat ze niets van haar uitspraken over omvolking, racistische leugens en over haar complottheorieën wil terugnemen. Maar er is een nieuwe werkelijkheid ontstaan zegt ze: Ze wordt Minister. Als Minister kan je zulke dingen niet zeggen, maar als oppositiewoordvoerder wél. Dus als Minister mag je dingen die je gezegd hebt als oppositiewoordvoerder nog steeds denken, maar niet meer hardop zeggen. Zou Pieter Omtzigt dit nou bedoeld hebben met bestuurlijke vernieuwing???
Voor de liefhebber nog een filmpje van de chambre d’hôte “La Maison de Jeanne” in Thiézac:
Mooie verhalen vanuit een inspirerende natuur. 1300 m Hoogteverschil is best pittig en dat zonder verdwalen, knap. Want laten we eerlijk wezen jullie richtinggevoel is legendarisch.
Hoi Louis, leuk jullie vakantie te volgen
Ook wij wandelen veel in de bergen.
Mag ik je een tip geven mbt navigatie?
Ik gebruik de app: maps.me. Erg handig.
Je download de kaart van het departement waar je bent. De app werkt op GPS zodat je niet afhankelijk bent van wel / geen internet. App geeft precies aan waar je bent en je kunt zien waar je heen gaat. Om uit te proberen download je de kaart Noord Brabant Roosendaal.