Auteur: Louis

Al 66 jaar leeft Wouwse plantage in de ban van een bijzonder “wielerspektakel”, De Hel Van De Pin (De Pin is de bijnaam van Wouwse Plantage). Een wedstrijd op gewone fietsen dus zonder versnellingen en andere attributen die je normaal gesproken op een wielrenfiets ziet. Er zijn wedstrijden deelnemers, afhankelijk van de leeftijd, een aantal ronden van 2km moeten afleggen. Het wordt afgesloten met een wedstrijd over 25 ronden voor alle leeftijden. Een ronde is 2 km lang en gaat onder andere over een onverhard pad dat de ene keer voor enorme stofwolken zorgt, maar andere keren voor een modderpoel.

Toen ik hier 26 jaar geleden kwam wonen was dat het zo ongeveer. Op zaterdag werd er een minikermis geïnstalleerd (ca. 3 attracties), op zondag was er een braderie die voor een deel bestond uit een rommelmarkt van de bewoners en op dinsdag was er dan die wielerwedstrijd. ’s Avonds was er dan ook nog een feest in een tent achter het plaatselijke café. Ik vond het destijds wel een aandoenlijk, kneuterig dorpsfeest en ging ook kijken als onze kinderen in hun categorie meededen. Maar ook De Hel Van De Pin moest met zijn tijd meegaan vonden de organisatoren kennelijk want in de loop der jaren werden er steeds meer festiviteiten aan toegevoegd. Ik realiseer me dat ik met dit verhaal bij sommige mensen een zere teen veroorzaak, maar dat gaat wel weer over.

Luidsprekerboxen door het hele dorp zodat iedereen kan meeluisteren met de voortgang van de wedstrijden. Het plaatselijke café verdween en het feest werd verplaatst naar de hoofdstraat van het dorp waardoor de hoofdstraat afgesloten moet worden. Inmiddels beslaan de festiviteiten meerdere dagen met muziek van volkszangers en dj’s die van slechte muziek houden. Het eerst zo ludieke wielerfestijn is inmiddels verworden tot een ergerniswekkend spektakel waar de meeste dorpsbewoners niet op zitten te wachten. Veel te harde slechte muziek, veel (te veel) bier, veel rotzooi, veel wildplassen, veel mensen van elders en vooral veel ergernis. Al enkele jaren plannen wij uitjes omdat we geen zin hebben in ergernis. Ter illustratie heb ik enkele filmpjes van die artiesten bijgevoegd. Ik wil ze niet horen als ze door het dorp schallen.

 

 

De Nederlandse natuur- en watersystemen staan er niet best voor, las ik deze week in de krant. Dat hangt onder andere samen met de afnemende biodiversiteit. De biodiversiteit nam sinds 1900 met ca. 85% af. Allerlei planten en dieren verdwenen. En van de planten en dieren die bleven, zijn er vaak veel minder exemplaren. Soorten die verdwijnen spelen vaak een belangrijke rol in de natuurlijke processen die ons water en onze bodem gezond houden. Als planten of dieren verdwijnen, ontstaat vaak een domino-effect. Ze vormen namelijk ook een voedingsbron of schuilplek voor anderen. Het verstoort dus hele ecosystemen. Dat heeft weer directe gevolgen voor onze veiligheid, gezondheid, manier van leven en recreëren.

Behalve klagen, kunnen we er zelf iets aan doen. Bijvoorbeeld door de tuin zo in te richten dat er voor veel dieren een plek is om te eten, drinken en schuilen. In onze tuin proberen we zo veel mogelijk planten te kiezen die aantrekkelijk zijn voor insecten en vogels. En we hebben diverse plaatsen geschikt gemaakt voor egels. Er is een vijvertje waar vogels makkelijk kunnen drinken en badderen. We ruimen niet al het dode hout op. Daar vinden insecten en salamanders een plekje om te leven. Salamanders leven slechts een deel van het jaar in de vijver. De rest van het jaar leven ze op land.

Bijen (zowel honingbijen als solitaire bijensoorten en hommels), zweefvliegen en vlinders zijn heel goed om in je tuin te hebben, omdat zij dienst doen als bestuivers: ze vliegen van bloem naar bloem, waardoor stuifmeelkorrels verspreid worden. Op die manier zorgen ze ervoor dat uit bloemen vruchten ontstaan. Bestuivers spelen dus een grote rol in onze voedselketen en daarom is het belangrijk om bestuivers te helpen. Daarnaast is het ook hartstikke leuk om naar bijen en hommels te kijken, hoe ze op en in de bloemen kruipen en met en met poten vol met stuifmeel weer weg vliegen. Ik heb een uurtje in de tuin gefilmd.

Veel hommels en bijen, maar helaas nog weinig vlinders. Wel redelijk wat koolwitjes, een enkel zandoogje en enkele dagpauwogen. Voorgaande jaren zag ik veel dagpauwogen en Atalanta’s op de buddlea of vlinderstruik, nu dus (nog) niet. Op zaterdag stond er een artikel speciaal over vlinders in de krant. Dit weekend is het namelijk de jaarlijkse tuinvlindertelling.

Sinds het begin van de telling, 40 jaar geleden, is bijna de helft van de vlinders verdwenen (stikstof, verdroging en afname van natuur). Volgens de deskundige aan het woord lijkt het een uitstekend vlinderjaar te worden. Dat heb ik in onze tuin dus nog niet gemerkt. Maar misschien komen ze nog.

Dus help mee een steentje bij te dragen aan de biodiversiteit in je eigen omgeving. Maak de tuin niet al te netjes. Hoe netter de tuin, hoe minder beestjes. Ik vrees dat ik met deze oproep de bezitters van volledig betegelde tuinen niet over de streep zal trekken.

Harmoniekapel Delft.

Vrijdagavond trad op het evenementenveld van onze natuurpoort de Koninklijke Harmoniekapel Delft op. Laat ik beginnen te zeggen dat ik op voorhand niet erg hoge verwachtingen had van dit gratis openlucht concert. Ik ben namelijk geen liefhebber van harmoniemuziek. Maar ik werd nu echt zeer positief verrast. Het is een orkest van ongeveer 80 mensen. Ze spelen in de eredivisie van de harmonie-orkesten. En dat was te horen. Geen suf oubollig repertoire, maar bekende moderne muziek en bekende filmmuziek van b.v. star wars, de pink panter etc. En 80 muzikanten bij elkaar geven een enorm volume. Ook de dirigent was een verademing. Geen saaie man in een net pak, maar iemand die ook een vrolijke noot bijdroeg aan het geheel. Ik wist niet dat het ook zo kon. Ik heb enkele fragmenten gefilmd. Jammer genoeg te weinig, batterij leeg.

 

Enkele jaren geleden werd ik door mijn dochter Rosanne getipt over de zangeres Nessi Gomes. Ik heb wat muziek van haar opgezocht en we spraken af om een keer naar een concert van Nessi Gomes te gaan. Maar door corona en een zwangerschap van Nessi was daar nog niet van gekomen.

Dinsdag gaf ze een concert in de Dominicuskerk in Amsterdam. Om de files voor te zijn waren we al in de middag naar Amsterdam gereden. Op naar de Amsterdamse parkeertarieven. Rosanne had een plekje in een parkeergarage gereserveerd á €30,- Dan weet je tenminste wel dat je een plekje hebt. We vonden een leuk terras aan het IJ waar we de bestelling moesten doen via een QR-code op de tafel met de smartphone. Via de QR-code kwam je op de kaart waarvan je dan het gewenste gerecht kon selecteren wat je dan ook direct via Ideal moest afrekenen. Reuze efficiënt. Dan heb je alleen nog maar personeel nodig die de gevulde borden op tafel zet en die ook geen Nederlands hoeven te spreken.

De Dominicuskerk bevond zich op wandelafstand. Op de Youtube filmpjes had ik overwegend concertjes in kleine zaaltjes gezien. Maar toen ik de enorme rij voor de ingang zag, vermoedde ik al dat dit geen klein concertje zou zijn. De gigantische kerk zat helemaal stampvol! Toen we een acceptabel plekje gevonden hadden, werd ik direct geconfronteerd met de harde werkelijkheid van een kerk, namelijk harde houten banken. Ik heb in mijn leven weinig kerken van binnen gezien en dat is maar goed ook want die banken zijn verschrikkelijk. Het duurde niet lang of mijn zitvlak begon hevig te protesteren. Af en toe het gewicht verplaatsen van de ene bil naar de andere is het enige dat je kan doen om het dragelijk te houden.

We zaten tamelijk achterin. Helemaal achteraan was een bar waar je een stukje taart en een drankje kon kopen (alleen thee). Gevolg was dat bezoekers voortdurend opstonden, naar achteren liepen, bestelden en weer terug liepen. Dan moest de hele rij weer opstaan om de man of vrouw met gebak en hete thee naar hun plaats te laten gaan. Uitermate storend. Nessi zong heel mooi en bracht ook liedjes die ik inmiddels goed ken. Maar ze vond het ook nodig om veel te vertellen. Heel veel. Over de moeilijke tijden van corona en over allerlei andere zaken die me ontgaan zijn omdat ik geen zin had om dat allemaal aan te horen. Soms was ze wel een kwartier aan het praten.

Een groot deel van het publiek vond het kennelijk geweldig leuk om mee te zingen. Ik heb daar een vreselijke hekel aan. Ik kom niet om publiek te horen zingen. Ik was hier voor Nessi Gomes. En als zo’n artiest door heeft dat het publiek wil meezingen, dan gaat het meezingen ook steeds langer duren. Zo’n nummer gaat dan eindeloos lang door. Het klinkt wel mooi hoor zo’n koor van 1000 mensen, maar van mij hoeft het niet.

Ondanks enkele ongemakken was het wel een mooi concert. Maar ik denk dat het wel weer even zal duren voordat mijn billen nog een keer gegeseld zullen worden door kerkbanken.

Vorig weekend was er een “garagesale” in het naburige dorp Wouw. Een garagesale is een soort rommelmarkt vanuit je garage. Mensen die geen garage hebben, mogen ook meedoen. Zij verkopen hun spullen vanuit hun tuin. Als je ook geen tuin hebt, leg je de spullen gewoon op straat. En dus is een garagesale gewoon een populaire term voor vrijmarkt.

Ik ben geen liefhebber van dit soort markten, maar Marleen wel. En dus ging zij met een vriendin op garagesale. Geheel volgens verwachting kwam ze thuis met enkele aanwinsten voor het kleinkind in aantocht. Maar óók iets voor mij. Een boekje met de aansprekende titel “Nooit meer Frankrijk”.

Omdat ik deze week zeer druk ben geweest met de organisatie van onze avonddriedaagse is er van lezen nog niets gekomen. Die avonddriedaagse was overigens weer een succes, de lopers vonden de routes mooi en uitdagend (logisch want ik had ze gemaakt). Ook donderdag tijdens hevige regenbuien kwamen toch bijna alle ouders met kinderen, kinderwagens, buggy’s, bolderkarren, baby’s in draagzakken  en kinderen op loopfietsjes de regen trotseren. Aangezien alle routes door het bos liepen, hebben ze wel diepe en zeer grote plassen moeten overwinnen. Maar de kinderen vonden juist dát element geweldig.

Het boekje bevat een serie korte verhalen met titels zoals:

• Nooit meer de Provence
• Nooit meer tripes (tripes is pens)
• Nooit meer l’autoroute
• Nooit meer Parijs
• Nooit meer een au pair
• Nooit meer een nudistencamping
• Etc.

De volgende titel trok direct mijn aandacht: “Nooit meer liften”. Jaren geleden moest onze auto tijdens een vakantie in Frankrijk naar een garage. Hij begaf het onderweg naar de bakker. Extra vervelend, hij stond op een hellende weg. Handrem erop, deur op slot en terug wandelen naar de camping waar ik van de campingeigenaresse een telefoonnummer van een garagebedrijf kreeg. De auto werd keurig opgehaald door een monteur.

Nadat de reparatie klaar was de volgende dag, kon ik de auto ophalen. Maar het garagebedrijf was gevestigd in een stadje 25km  verderop. Van openbaar vervoer hoef je op het platteland van Frankrijk weinig te verwachten en dus ging ik liften. Het duurde niet lang of er stopte een kleine Franse auto. Ik mocht mee, maar eerst moest er plaats gemaakt worden want het was een enorme bende in het autootje. Vervolgens mocht ik instappen op voorwaarde dat ik mijn telefoon zou uitschakelen. Hij was tegen mobiele telefoons in zijn nabijheid in verband met gevaarlijke straling. Dat vond ik geen probleem en daar gingen we. Direct begon mijn chauffeur een gesprek over de vakbonden in Frankrijk. Een goede gelegenheid om mijn Frans weer eens goed te oefenen. Het was duidelijk dat mijn chauffeur zeer links georiënteerd was en daarover heel gepassioneerd kon vertellen.

Hij bracht me naar het adres van het garagebedrijf en ging ook mee naar binnen. Vervolgens begon hij zijn vakbondsverhaal ook tegen de monteurs te verkondigen, waarna een interessante discussie startte. Af en toe wist ik niet of ze ruzie maakten of dat ze het helemaal eens waren. Mijn Frans is niet slecht, maar in dat tempo was ik snel het spoor helemaal bijster. Aangezien ik het toch niet meer kon volgen, heb ik de rekening betaald, mijn chauffeur vriendelijk bedankt voor zijn service en heb mijn auto meegenomen. Terwijl hij vrolijk doorging met zijn passie.

Nooit meer liften is dus niet van toepassing op mij. Nooit meer Frankrijk overigens ook niet.

En daar kwamen ze weer, de trekkers.

De boeren zijn weer aan het protesteren. Met hun trekkers weten ze het hele land te ontregelen. De politie zou gaan handhaven, maar dat is slechts mondjesmaat gelukt. Tegelijkertijd werd een kleine demonstratie in Den Haag van enkele milieu-activisten wel direct “gehandhaafd”. Opgepakt en gearresteerd. Dat vind ik dan weer uitermate kinderachtig. De boeren ongestoord een verkeersinfarct laten veroorzaken en dan een paar van die vredelievende jongens en meisjes oppakken. Kennelijk hadden ze toch nog een paar agenten over.

De boeren gebruiken momenteel wel heel bijzondere retoriek. Zo zei Bart Kemp, voorman van boerenorganisatie Agractie:

“De Staat der Nederlanden is in oorlog met de boerenrepubliek. Er is een staat van beleg afgekondigd om onze grond en eigendommen af te nemen”.

Bart verwart afnemen en uitkopen met elkaar. Die andere boerenvoorman Mark van den Oever van Farmers Defense Force staat nog steeds achter zijn opmerkingen dat de toestand van de boeren nu is te vergelijken met die van de Joden in de Tweede Wereldoorlog. Het zijn volksmenners waarvan we er in deze wereld al te veel hebben. Maar op het festivalterrein in Stroe was het desondanks erg gezellig.

Ik snap heus wel dat de boeren gefrustreerd zijn. Jarenlang mochten ze hun gang gaan (b.v. de PAS richtlijn), werden ze gestimuleerd om te groeien door banken, veevoederbedrijven, de stallenbouwer, Friesland Campina, Bayer. Een paar jaar geleden nog maakte de huidige burgemeester van Utrecht (Sharon Dijksma) een einde aan het melkquotum. Maar nu moeten er toch echt drastische maatregelen genomen worden want de biodiversiteit is dramatisch achteruit gegaan, de waterkwaliteit is slecht en de luchtkwaliteit is slecht. Nederland bungelt onderaan de Europese lijst. Het is jammer dat de meeste boeren nog steeds denken dat dergelijke moeilijke problemen nog met makkelijke oplossingen te verhelpen zijn. En het is nog veel vervelender dat sommige parlementariërs de integriteit van wetenschappers in twijfel trekken. Caroline van der Plas is Thierry Baudet in vrouwenkleren.

Natuurlijk moeten niet alleen de boeren bloeden voor het beleid dat alleen gericht was op economische groei en daarmee samenhangend welvaart. Ook de luchtvaart moet krimpen. Minder en duurdere vluchten. En ook de industrie en de scheepvaart zullen nog schoner moeten worden. Het was droevig om te zien dat op het VVD-congres nog voor een absurde motie gestemd werd om de maximumsnelheid weer naar 130km/uur te verhogen.

Ongetwijfeld zullen al deze maatregelen ten koste gaan van economische groei en zullen we een stukje welvaart moeten inleveren. Maar het gaat niet alleen om de gezondheid van Natura2000 gebieden, het gaat ook over ónze gezondheid en die van onze (klein)kinderen. Ik refereer nog maar eens aan mijn blog van enkele weken geleden waarin ik het volgende lijstje gebruikte:

In 2019 waren er in Nederland:

• 3,8 miljoen runderen
• 920 duizend schapen
• 615 duizend geiten
• 49 miljoen vleeskuikens
• 44 miljoen leghennen
• 12,3 miljoen varkens
• ??? miljoen honden en katten

Deze dieren eten voor een groot deel voer (met stikstof) dat wordt geïmporteerd uit het buitenland. Maar de mest (met die stikstof) komt in onze natuur terecht. We importeren dus stikstof! Naar mijn mening is het echt veel te druk in Nederland.

Het zal inmiddels wel duidelijk zijn dat ik het wel een beetje gehad heb met die boeren en hun trekkerterreur. We zullen zien of ze succes hebben met hun argumenten zoals het gras is toch ook mooi groen, het gaat helemaal niet slecht met de natuur want er is overal groen, het gaat de politiek helemaal niet om stikstof, ze willen ons land afpakken om huizen te bouwen, er is geen stikstofprobleem, we lossen het op met innovatie etc.

Maar de boeren moeten wel geholpen worden om hun bedrijf en leven op een andere manier vorm te geven met een acceptabel verdienmodel. Er zijn interessante voorbeelden;

• Ik zag een tevreden boer die zich had laten uitkopen en daarna een camping op zijn terrein was begonnen. “Mij hoor je niet klagen” zei hij glimlachend.
• Een andere boer was een voedselbos begonnen en verkoopt kwaliteitsproducten direct aan de consument.
• Een boer die op kleinschalige wijze varkens en koeien houdt.

Maar je moet wel openstaan voor verandering!

In China is een nieuwe trend die in Nederland mogelijk het enorme aantal varkens kan herverdelen.

….”Chinese huizenverkopers zijn wanhopig sinds de problemen bij vastgoedreus Evergrande en ze nemen extreme maatregelen om kopers aan te trekken. Zo zijn er bedrijven die graan en knoflook als betaalmiddel accepteren. Eén bedrijf geeft zelfs varkens weg aan iedereen die een huis koopt”………….

Ook in Nederland gaat het verkopen van een huis inmiddels minder makkelijk nadat de hypotheekrente is gaan stijgen. Misschien kan de Chinese methode het verkoopproces een duwtje geven. Een nieuw verdienmodel voor de varkensboeren. Overigens is de term varkensboerderij niet meer van deze tijd. Een varkensboer sprak deze week op de radio over zijn bedrijf en noemde het een varkensvermeerderingsbedrijf. Klinkt veel beter dan “varkensmesterij”.

Ik beloof dat ik voorlopig niet meer over boeren en stikstof zal schrijven!

De krant van zaterdag opende met een kop die mij vrolijk en triest tegelijk stemde. Heel fijn dat er aandacht is voor Vaderdag. Vorige maand hadden we Moederdag. Maar Vaderdag is geen Moederdag. Op Moederdag maken de kinderen op school leuke cadeautjes en komen de kinderen op bezoek. Vaderdag gaat vaak ongemerkt voorbij. Nu heb ik de pech of het geluk dat ik vlak vóór Vaderdag jarig ben zodat er tóch de nodige aandacht aan mij geschonken wordt. Maar dan blijft er voor Vaderdag niets meer over. Jullie merken het wel, een huilverhaal.

Aan huilverhalen hebben we momenteel geen gebrek. Huilverhalen van mensen die hun energierekening niet meer kunnen betalen. Dagelijkse huilverhalen van 13.500 mensen die hun vakantie in het water zien vallen omdat hun vliegvakantie geannuleerd wordt. Er zit een spanningsveld tussen deze twee huilverhalen Overigens kunnen er nog steeds dagelijks 60.000 vakantiegangers wel met hun vliegtuigje mee.

Huilverhalen van boeren die straks een enorme zak geld krijgen als ze hun bedrijf opdoeken. Huilverhalen over de rest van de kop van de krant. Over de heide en de bijen die voor ons voedsel zorgen die gaan verdwijnen, over de roodborstjes en grutto’s die we vaarwel moeten zeggen. Oók twee huilverhalen die moeilijk te verenigen zijn.

Maar gelukkig ben ik weer een jaar ouder geworden en had Marleen een leuke verrassing georganiseerd met heel veel aandacht voor mij. Geen huilverhaal dus.

Ik hoor en lees de laatste tijd steeds vaker het woord “woke” op televisie, in de kranten en op sociale media. Voor mij een nieuw begrip. Ik was al enige tijd bezig om een beetje gevoel te krijgen bij het begrip woke en had ontdekt dat het zo iets als waakzaam voor onrecht betekent. Maar toen was er vorige week de eerste aflevering van het programma: “Ik woke jou”. Die titel zorgde direct weer voor verwarring. Is het nu ineens ook een werkwoord? Kan je iemand woken? Of kan je gewoked worden? De programmamaakster is een Nederlandse vrouw van Iraanse afkomst die in haar leven wel eens met discriminatie te maken gehad heeft en zich afvraagt of zij woke zou moeten zijn.

Ze probeert begrip te krijgen voor de „uitzinnige woede” van de woke-generatie, en ze wil grip krijgen op ’tegen wat of wie dat ‘wokisme’ zich richt’.

In het programma zien we heel veel jonge mensen uit de woke-gemeenschap die er hun beroep van hebben gemaakt om actie te voeren tegen elk onrecht dat maar te vinden is in Nederland. Ze voeren actie tegen discriminatie, fascisme, genderstereotypering, openbaar vervoer dat onvoldoende toegankelijk is voor gehandicapten, rijke mensen, een standbeeld van J.P. Coen, kapitalisme, zwarte piet, inkomensongelijkheid,  enz. enz. Het woord revolutie wordt regelmatig genoemd en het is vooral de schuld van “oude witte mannen”. En wat vooral opvalt is dat ze allemaal heel erg boos zijn.

Enkele voorbeelden van de vele acties die in de twee afleveringen te zien waren:

• Bij een actie tegen Booking.com dat vakanties aanbiedt in bezet gebied, werden flyers uitgedeeld. Toen een man van middelbare leeftijd in discussie wilde gaan over de inhoud van de flyer, werd hij op een vervelende manier weggestuurd. Geen discussie! “Als je het er niet mee eens bent, ben je fout”.
• In Hoorn stond een groep activisten op een plein bij het standbeeld van Coen een hele dag met een megafoon te schreeuwen en te trommelen. De mensen op de terrasjes op dat plein raakten geïrriteerd door het aanhoudende geschreeuw en wilden dat ze zouden stoppen. Gevolg: nog harder schreeuwen.
• Een demonstratie van mensen die vinden dat de Vrije Universiteit te laks en te langzaam is met het toestaan van geslachtsverandering.
• Een gehandicapte moslima van kleur accepteert niet dat zij met haar speciale elektrische rolstoel welk obstakel dan ook ontmoet. Tegelijkertijd wil zij niet met medelijden behandeld worden en doet agressief tegen mensen die haar willen helpen. Ze doet ook mee aan vele andere acties van de wokegroepen. Want je kan niet tegen slechts één ding zijn.

Ik begrijp dat je af en toe protesteert tegen onrecht in de wereld. Maar als je full time protesteert tegen ieder onrecht dat je kunt bedenken dan lijkt het erop dat het gaat om het actievoeren zelf in plaats van het aandacht vragen voor een specifiek onrecht. En als dan ook nog gezegd wordt dat miljardairs dood moeten tenzij ze hun geld afgeven (voor miljonairs geldt dat kennelijk niet) en dat ook politie-agenten dood moeten want dat zijn allemaal fascisten, dan denk ik dat je als wokemens niet meer serieus genomen wordt.

Nu wil het geval dat ikzelf ook een beetje woke ben. Ik vind het namelijk heel onrechtvaardig dat onze poes Herman nooit bij mij op schoot wil liggen en wel bij Marleen. Terwijl ik haar heel vaak eten geef. Ik vind dat erg onrechtvaardig. Maar ik ben (nog) niet van plan om tegen dit onrecht actie te gaan voeren. Het lijkt me weinig zinvol om als protestactie met een megafoon door de straten van Wouwse Plantage te gaan schreeuwen. Constructieve actie lijkt me beter dan zinloos geschreeuw. Bijvoorbeeld door haar géén eten meer te geven. Het schijnt zo te zijn dat huisdieren het vriendelijkst zijn tegen strenge bazen.

Op naar aflevering 3 van “Ik woke jou”.

 

Momenteel raakt de economie in de wereld het spoor een beetje bijster. Neem Tesla, de innovatieve fabrikant van elektrische auto’s.

Vorige jaar nog een behoorlijke winst gemaakt. Niet door de verkoop van auto’s, maar door de lucratieve handel in CO2-rechten. Tesla wil nu 10 procent van zijn bijna 100.000 personeelsleden wereldwijd ontslaan, dus 10.000 mensen. Teslabaas Musk schrijft in een mail dat hij een “superslecht gevoel” heeft over de economie de komende tijd en dat hij zich daarom genoodzaakt voelt om mensen te ontslaan. Hij gaat dus 10.000 mensen ontslaan vanwege zijn slechte gevoel! Waarschijnlijk is zijn slechte gevoel ontstaan doordat Tesla links en rechts ingehaald wordt door ander automerken die aan de elektrische weg timmeren.

Een andere “gevoelseconoom” is de Turkse president Recep Tayyip Erdogan.

Volgens de meeste economische theorieën daalt de inflatie als de rente omhooggaat, maar Erdogan hield lange tijd vast aan de omgekeerde redenering. Hij vroeg de centrale bank van het land zowat maandelijks om de rente te verlagen in de hoop dat de inflatie dan ook omlaag zou gaan. Maar helaas voor de Turkse huishoudens werd leven in Turkije in mei 73,5 procent duurder dan in dezelfde maand vorig jaar. Je kan van Erdogan zeggen wat je wilt, maar hij blijft wel consequent vasthouden aan zijn gevoel. Inmiddels krijgen de Turkse burgers schoon genoeg van het gevoelsleven van Erdogan.

Door de oorlog in Oekraïne is de gastoevoer vanuit Rusland ernstig onder druk komen te staan. Om zeker te zijn van genoeg gas kijken veel Europese landen, waaronder Nederland, naar lng (vloeibaar gas) als reddingsboei. Probleem is dat er niet genoeg lng-tankers zijn, waardoor de prijzen door het dak gaan. Om een lng-tanker een jaar te huren, betalen gashandelaren nu 111.000 euro per dag, wat 50 procent meer is dan een jaar geleden.

Behalve meer tankers, moeten er ook meer opslagfaciliteiten komen en moet er meer geproduceerd worden. De gasprijs gaat voorlopig niet omlaag vrees ik.

Als laatste economische knoop noem ik de stikstofcrisis in Nederland. Deze week werd bekend dat in sommige gebieden in Nederland de uitstoot van stikstof met 70 tot 80 procent moet worden verminderd.

Veel boeren zullen moeten worden uitgekocht, of omschakelen naar minder intensieve vormen van veehouderij. Er wordt rekening gehouden dat de veestapel tot 2030 met ongeveer 30 procent krimpt. Tragisch voor de boeren natuurlijk, maar wel noodzakelijk. Er zijn gewoon veel te veel dieren in Nederland. Ik heb het even opgezocht. In 2019 waren er:

• 3,8 miljoen runderen
• 920 duizend schapen
• 615 duizend geiten
• 49 miljoen vleeskuikens
• 44 miljoen leghennen
• 12,3 miljoen varkens

Het is triest dat het stikstofprobleem er al heel lang is en ook wel degelijk bekend was. Maar de politiek heeft verzuimd om in te grijpen en het probleem jarenlang voor zich uitgeschoven en daarmee laten verergeren. In 2015 werd “Het Programma Aanpak Stikstof” (PAS) bedacht. Het was de bedoeling dat met deze aanpak zowel de bestaande overmaat aan stikstof in natuurgebieden verwijderd zou worden en dat ook nieuwe stikstof neerslag in natuurgebieden zou verminderen. PAS werd tevens bij het verlenen van vergunningen gebruikt, waarbij dus vooruitgelopen werd op toekomstige vermindering van de stikstofdepositie, die vervolgens niet of veel te weinig kwam. In 2019 verklaarde de Raad van State dat het gebruik van de PAS bij vergunningverlening ongeldig was vanwege het vooruitlopen op toekomstige vermindering van de stikstofdepositie. En daarmee was een enorm probleem geboren, zoals bouwvergunningen die niet meer verleend konden worden en vergunningen van boerenbedrijven die plotseling ongeldig werden. Met draconische maatregelen moet nu alsnog, vele jaren later, het stikstofprobleem aangepakt worden. In mijn gedachten zie ik de boeren al komen op hun trekkers.

Ik verbaas me de laatste weken over de toestanden op Schiphol. Dit is altijd één van de best georganiseerde luchthaven van Europa geweest. Bizarre taferelen van mensen die 6 uur in de rij staan om in te checken of om hun paspoort te laten controleren. Mensen die in een fles plassen omdat ze niet uit de wachtrij durven te gaan, bang om weer achteraan te moeten aansluiten, vechtpartijen. Wat is dat toch met al die mensen die koste wat kost met het vliegtuig op vakantie willen. Ik heb onze grondwet er eens op nageslagen. Je vindt er de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van godsdienst, recht op onderwijs enz. Maar ik heb niet kunnen vinden dat er ook het recht op een vliegvakantie naar de zon in staat. Toch lijkt het erop dat veel mensen dat als een soort basisrecht beschouwen, als een soort noodzaak om verder te kunnen leven. Want ze moeten wel erg veel ongemakken doorstaan om uiteindelijk in dat vliegtuig te kunnen plaatsnemen. De vliegschaamte  die even leek terrein te winnen, wordt nu weer met de meest onnozele excuses weggewuifd.

Waarom willen die mensen toch zo ver weg? In Nederland is het tegenwoordig ook heel vaak mooi weer. En als iedereen blijft vliegen, wordt het weer steeds mooier en komt het strand steeds dichterbij. Nederland heeft ook veel mooie plekjes zoals ik vorige week beschreef. Met daarbij nog een heerlijke varkensgeur en leuk stormpje. Dat vind je allemaal niet in Zambia, Aruba of gewoon op Gran Canaria! En in Domburg word je ook niet brutaal van je strandstoel gejaagd.

strandstoel gestolen

Behalve de radeloosheid van de vliegverslaafden is er natuurlijk nóg een oorzaak van de gekte op Schiphol. Het grondpersoneel dat met veel te weinig mensen voor een hongerloon en onzekere baan al die boze en gefrustreerde vakantiegangers en hubbers in bedwang moet houden. Nadat Schiphol alle flexkrachten had ontslagen tijdens corona, zijn die mensen niet teruggekeerd naar die slecht betaalde hondenbanen. Schiphol zal veel meer mensen in vaste banen moeten aannemen en beter moeten betalen. Daarmee wordt vliegen duurder en zullen de vliegverslaafden misschien in psychische problemen raken. Want leven zonder een vliegvakantie is ondenkbaar. Maar het zal misschien wel rustiger worden op Schiphol.

(Hubbers zijn mensen die alleen maar overstappen op Schiphol. Die term heb ikzelf bedacht, afgeleid van de hubfunctie van Schiphol).

Zin in een leuk uitje? Op 12 juni organiseert de Natuurpoort Wouwse Plantage voor de eerste keer de  Pinny Fair. Eigenlijk voor de tweede keer want vorig jaar moesten we het op het laatste moment annuleren wegens corona. Dus als je in de buurt woont, kom even langs.

Ik kom even terug op de foto van de duif met zijn/haar creatieve woning. De jonge duiven die mogelijk uit het nest vallen zullen waarschijnlijk niet de hulp krijgen zoals van deze zeearend. Ik ben bang dat onze poes Herman er sneller bij zal zijn.

zeearend valt uit nest

Vakantie

We zijn een weekje met de sleurhut op vakantie geweest naar een plaatsje met de prachtige naam Vorstenbosch. Bij aankomst op zondag werd direct duidelijk dat we terecht waren gekomen op een kleine familiecamping met veel jonge ouders met veel kleine kinderen.

Je zou misschien denken dat we last zouden hebben van al die kleine herriemakers. Maar nee, die spelende kinderen waren juist erg leuk om naar te kijken. Het waren de vaders die met elkaar veel lawaai maakten. Een soort post-pubergedrag. Op zondagavond vertrokken al die jonge ouders met de van hun ouders geleende campers weer naar huis. Opeens was het heel rustig met alleen nog echtparen van een zekere leeftijd met grijs en/of dunnend haar.

 Het was ons te doen om het natuurgebied de Maashorst. De omgeving is prima geschikt voor mooie fietstochten. Maar deze omgeving kent ook een vervelend nadeel dat we natuurlijk hadden kunnen bedenken. Dit ongemak ervoeren we maandag direct bij onze eerste fietstocht. Dit gebied staat vol met varkenshouderijen. Niet dat ik iets tegen varkens of hun bazen heb, maar wel tegen de buitengewoon onaangename geur die ze verspreiden. Zeg maar gerust stank. Ik moet bekennen dat er ook wel momenten waren dat de stank er even niet was. Dat zal wel met windrichting en windkracht te maken hebben. Gelukkig lag onze camping net ver genoeg weg om daar vrijwel geen last te hebben.

 Dinsdag hadden we een leuke fietsroute geselecteerd, de Molenroute. Vol goede moed gingen we op weg om veel molens te bewonderen. De route was 42km lang, geen probleem dus. Mooie natuur door het land van de grote grazers (die we overigens niet gezien hebben) en leuke plaatsjes met veel heel grote kerken. Molens zagen we overigens ook niet. Tot eindelijk op ca. 30km toch nog een molen.

Even verderop nóg een molen. Niet zomaar een molen, maar een molen waarvan de molenaar destijds om het leven kwam door een klap van de wieken van zijn eigen molen.

Vlak bij het einde van de route warempel nog een derde molen. Een combinatie van een watermolen en een windmolen.

Woensdag weer een mooie tocht gemaakt, 60km. Dwars door de Maashorst. Plotseling sprintten twee wilde paarden in vol galop het bos in, vlak naast het fietspad. Grote grazers zijn we weer niet tegengekomen helaas, voor anderen misschien gelukkig.

UDEN – Een 63-jarige man is zondagmiddag gewond geraakt nadat hij werd aangevallen door een stier in natuurgebied de Maashorst in Uden. De politie bevestigt dat zij rond 16.00 uur een melding ontving van het incident.

Verder viel op dat hele percelen met fijnsparren door een combinatie van droogte en de letterzetter kever geveld waren waardoor het soms leek op een soort oorlogsgebied.

De vele honderden zieltogende fijnsparren die nog overeind stonden, zagen eruit als bruine totempalen die staan te wachten op een flinke windvlaag of een kettingzaag. Desondanks blijft de Maashorst een mooi gebied om te fietsen of wandelen.

 Voor donderdag hadden we een andere molenroute gepland, de Molenaarsroute. Er moesten toch meer molens te zien zijn. Al snel ontdekte ik dat de route niet alleen langs molens zou gaan, maar vooral langs wegen met een molen in de straatnaam. Via Uden fietsten we door dorpjes zoals Odiliapeel, Oventje en Zeeland. En warempel, we kwamen toch langs twee echte molens.

Een leuke verrassing was een tuin met de volgende versiering erin

Het lijkt erop dat wij momenteel ook in zo’n projectteam zitten!

 In dat dorp, Zeeland, werden we overvallen door een hevige onweersbui met zeer sterke windvlagen, code oranje. Na luttele minuten waren we doorweekt, ondanks het regenpak dat we inmiddels hadden aangetrokken. Na 10 minuten stilstaand trotseren van slagregens en stormachtige windvlagen vonden we een carport waar we konden schuilen. Zodra de regen was gestopt, zijn we linea recta naar de camping gefietst. Tijdens de bui had ik me al voorbereid op een kapotgewaaide luifel. En inderdaad, hij hing gedeeltelijk nog aan de caravan, maar hij was aan één kant losgescheurd. We hebben besloten om het gescheurde deel er maar af te knippen en voortaan met een 30cm smallere luifel te kamperen. Een praktische oplossing.

De bedoeling was om zaterdag naar huis te gaan. Maar aangezien voor vrijdagmiddag in dit deel van het land weer zware onweersbuien werden verwacht, besloten we om vrijdagochtend al naar huis te rijden.

Al met al een opwindende vakantie met mooie vergezichten, nieuwe geuren, veel zon en een spatje regen.

De Russisch-orthodoxe kerk steunt de oorlog in Oekraïne. Aan het hoofd staat Patriarch Kirill.

Hij vindt die oorlog terecht omdat het Westen al jaren bezig is de mensen in de Donbas te vernietigen omdat ze weigeren Westerse verdorvenheden te omarmen. Inmiddels heeft de Russisch-orthodoxe kerk een concessie gedaan: De priesters zegenen niet langer kruisraketten die het Russische leger afvuurt op Oekraïne. Maar nog wél alle lichtere wapens!

Wat een burgemeester!

In november 2021 waren er ernstige vuurwerkrellen in Roosendaal. Die hebben uitgebreid het nieuws gehaald. Niet iets om trots op te zijn. Roosendaal (WP valt onder Roosendaal) heeft nog niet zo lang een nieuwe burgemeester, Han van Midden. Hij was hoofdgriffier in Rotterdam en had dus Aboutaleb als voorbeeld. Van Midden heeft enkele van de rellende jongeren uitgedaagd om met hem de hindernisbaan bij het Korps Commando Troepen in Roosendaal te nemen onder leiding van Ray Klaassens, bekend van Kamp Koningsbrugge. (Deze actie staat overigens los van vervolging door het Openbaar Ministerie). Dus ook de burgemeester heeft moeten tijgeren, door rioolbuizen moeten kruipen etc.

Inmiddels hebben we al vaker gezien dat deze burgemeester dicht bij de mensen staat, heel makkelijk benaderbaar is en niet te beroerd is om een uitdaging aan te gaan. In schril contrast tot onze vorige burgemeester die we nooit zagen.

Woningnood

De woningnood in Nederland is hier al een paar keer aan de orde geweest. Hugo de Jonge moet een oplossing vinden voor het nijpende gebrek aan woningen. Een duivenechtpaar bij ons in de tuin laat zien dat je creatief moet zijn om passende woonruimte te vinden.

Vorige week schreef ik over mijn tennispartij en mijn tennisvrienden. Eén van hen was heel erg teleurgesteld dat hij niet met naam en toenaam genoemd was. Bij deze wil ik dat rechtzetten. Aangezien de andere twee dat niet zo nadrukkelijk gevraagd hebben, beperk ik me tot die ene teleurgestelde tennismaat: Kees de M.

Ik noem bewust geen achternaam, zelfs mijn eigen achternaam niet. Dat doe ik nooit vanwege privacy. In dit geval is dat jammer omdat Kees een wel heel bijzondere, fascinerende achternaam heeft. Soms denk ik wel “hoe komen mensen toch aan zo’n naam?”. Neem nou het volgende artikel in de krant afgelopen week.

Ik vraag me dan af, waarom wordt zo’n man nou Bolle Jos genoemd? Je zou verwachten Gevaarlijke Jos of Pistolen Jos of Gekke Jos, maar Bólle Jos?

Bij vogels is het vaak duidelijk hoe ze aan hun namen komen. De grutto bijvoorbeeld roept zijn eigen naam. Of beter gezegd, de naam is afgeleid van de roep. Net als bij de kievit, tjiftjaf en de koekoek. Over de grutto gaat in juli een film in première. Mooi zo’n film want in het wild is hij niet makkelijk meer te zien. Van alle grutto’s broedt 85% in Nederland. Maar veel zijn er niet meer. De eieren en jongen worden vermalen door maaiende boeren. En de jongen die weten te ontsnappen aan de messen van de maaimachines vinden onvoldoende voedsel om te overleven omdat de bloemen waar insecten op af komen, ook weggemaaid zijn. Gelukkig heb ik vorig jaar zelf een foto van een grutto kunnen maken (https://www.louiskrook.nl/red-de-grutto/)

Waarom zijn de collegezalen nog steeds bijna leeg?

Deze week was ik getuige van een verbijsterend nieuwsitem. Nog maar weinig studenten volgen colleges in de collegebanken. Ze streamen de colleges veel liever vanuit hun studentenkamer. Met als gevolg bijna lege collegezalen en dalende resultaten. Ik had enige tijd nodig om dit bericht tot me door te laten dringen. In de afgelopen twee coronajaren schreeuwden de studenten moord en brand dat ze zo vreselijk eenzaam waren en dat ze hun studentenvriendjes en – vriendinnetjes zo ontzettend graag weer in de collegebanken wilden ontmoeten. Nu niet meer dus. Ik heb twee argumenten gehoord: Je kan langer in bed blijven want je kan streamen op ieder gewenst moment. En je kan makkelijker geld verdienen met bijbaantjes. Inmiddels zijn de tentamenresultaten gedaald van gemiddeld 7 naar gemiddeld 5. De universiteiten gaan nu veel minder colleges streamen en dat vinden de studenten erg betuttelend. Daar ben ik het helemaal mee eens, erg betuttelend. Kennelijk is een beetje betutteling noodzakelijk.

Ik ben nog steeds erg druk met de make-over van de woning van zoonlief. Maar voor tennis houd ik natuurlijk altijd tijd vrij. Die avond was het me bijna ontschoten en had ik, geheel tegen mijn gewoonte in, een wijntje gedronken bij de maaltijd. Als ik ga sporten drink ik nooit alcohol, vandaag dus wel. Woensdagavond, Koningsdag, tenniste ik met mijn drie vaste tennisvrienden in een bijna surrealistische omgeving. Op de woensdagavond is het altijd heel druk. Alle banen zijn dan bezet en de kantine drukbevolkt. Maar op deze avond waren wij de enigen in een verder leeg tenniscomplex.

Ik speelde beter dan ooit tevoren hetgeen door één van de mannen aan de andere kant van het net voortdurend werd bestempeld als “mazzelballen” (soms ook k*t-ballen). Dat was natuurlijk absoluut niet terecht. Het waren juist bewust en met precisie geslagen ballen waarop mijn tegenstanders geen antwoord hadden.  Ik vertelde dat ik met mijn personal trainer voortdurend oefen juist op dergelijke “mazzelballen”. Ik verdenk mijn tegenstander van afgunst.

Na de tennisbaan volgde zoals gebruikelijk de kantine die deze avond dus ook helemaal leeg was. De gesprekken in de kantine gaan altijd over van alles en nog wat. Maar deze keer viel het woord “coufles”. Ik vroeg om een herhaling want ik kende dat woord niet. Coufles bleek een typisch Berg op Zooms woord te zijn voor dakkapel. Ik heb dat woord direct gegoogled en tot mijn stomme verbazing kwam ik bij een compleet Bergen op Zooms woordenboek terecht met woorden en gezegden zoals

• Tonnekesbuurt (achterbuurt)
• Kwaksuis (plotseling)
• Wete war ’t henneke te nest gaat (achter de waarheid komen)
• Das kullemetulle (dat is flauwekul)
• Achter d’n gebreide n’onderbroek kruipe (naar bed gaan)

Mijn interesse van de Nederlandse taal gaat overigens niet zo ver dat ik me het Bergse woordenboek eigen ga maken. De conversatie tijdens en na het tennis gaat ook prima met gewoon ABN.

Op de terugweg naar huis heb ik flink hard Sympathy for the devil gedraaid. Leek me wel een toepasselijke afsluiting van de avond.

Warmtebatterij

Naar aanleiding van mijn blog van vorige week, ontving ik van vriend Gerard O. een link naar een webpagina met de volgende titel:

“Hoe de Eindhovense warmtebatterij miljoenen woningen snel gasvrij kan maken”.

Het artikel gaat over een methode om energie, in dit geval warmte, op te slaan in een batterij om huizen te kunnen verwarmen. Bij deze batterij wordt gebruik gemaakt van het gegeven dat warmte vrijkomt als je zout hydrateert met water. En vervolgens omgekeerd kan je met warmte het water weer van het zout afhalen. Binnenkort start een eerste Europese live-test. Bij vier woningen – twee in Eindhoven, één in Polen en één in Frankrijk – zal een batterij van ongeveer 70 kWh geïnstalleerd worden – voldoende om een paar dagen zonder zon of wind te kunnen overbruggen. Wie geïnteresseerd is in dit onderwerp kan klikken op onderstaande link:

warmtebatterij

Vakantie

Van een anonieme dorpsgenoot ontving ik een reactie op de foto van de drie vrolijke vakantiegangers met koffers van vorige week. Op mijn vraag “wat valt op aan deze foto?” waren meerdere antwoorden mogelijk. Mijn anonieme dorpsgenoot reageerde als volgt:

“Wat opvalt? Dat vrouwen het zware werk doen”.

Andere mogelijke antwoorden waren:

• Kinderarbeid. Vader laat zijn zware koffer door zijn dochtertje dragen.
• Het meisje neemt 2x zo veel spullen mee als de mannen.
• etc.

Het lachen zal ze wel vergaan zijn toen ze op Schiphol aankwamen. Staking van bagagepersoneel, lange rijen, geannuleerde vluchten. Misschien toch maar met een tentje naar Renesse.

Een grote kop in de krant van donderdag:

Mogelijk nog vijf keer zoveel Oekraïners erbij

Verderop in dat artikel stond de volgende verontrustende passage:

Ik ben bang dat dit tot meer dan alleen frustraties gaat leiden. Hugo de Jonge vraagt de gemeenten deze scherpe keuzes te maken. De gemeenten moeten dus de oneerlijke strijd om woningen tussen Nederlandse jongeren, statushouders en Oekraïnse vluchtelingen managen. Om dit bij de gemeenten weg te leggen vind ik wel erg gemakkelijk. Volgens mij is het juist Hugo de Jonge die de scherpe keuzes moet maken.

Op 24 maart stond er een mooi artikel in de krant over fabrieksmatig huizen bouwen.

Met machines en robots worden alle elementen van het huis vervaardigd. Zelfs de muren worden door metselrobots gemaakt. Deze bouwmethode heeft vele voordelen:

• In één fabriek worden 10.000 kant-en-klare huizen per jaar afgeleverd. De huizen worden in ploegendienst gefabriceerd in een fabriekshal. Geen last meer van oponthoud door slecht weer.
• Geen bouwvakker meer nodig. Alleen werknemers die de elektrische machines en robots bedienen. Eén metselrobot vervangt 160 metselaars!
• Vrijwel geen voertuigen en machines op de bouwplaats meer. Dus vrijwel geen stikstofuitstoot.
• In 1 dag wordt het huis op locatie in elkaar gezet. Dan zijn er nog enkele weken nodig voor zaken als keuken en badkamer.
• Ook hoogbouw is mogelijk met deze productiewijze.

Er zijn natuurlijk ook enkele lastige uitdagingen zoals bouwmaterialen en geschikte bouwlocaties. Nu komen de “scherpe keuzes” die Hugo de Jonge moet maken. Hij moet ervoor zorgen dat lastige bureaucratische procedures sterk ingekort worden om op korte termijn meerdere van deze fabrieken in bedrijf te kunnen krijgen. Maar ook om snel bouwlocaties aan te wijzen zonder dat dit jarenlang opgehouden kan worden. We komen er echt niet onderuit om agrarisch gebied te gebruiken voor huizenbouw. Snel boeren uitkopen dus! Niet alleen bij natuurgebieden, maar ook waar huizen nodig zijn.

Eerlijk gezegd heb ik er weinig vertrouwen in. Scherpe keuzes maken zijn we in de Nederlandse politiek niet gewend. Alhoewel, in de toeslagenaffaire werden wel degelijk scherpe keuzes gemaakt. Maar de verkeerde. Ook bij de inkoop van mondkapjes werden scherpe keuzes gemaakt. Daar kan Sywert van Lieden over meepraten. Ik ben bang dat huisje boompje beestje voor veel jongeren nog lang op zich zal laten wachten.

Ook gewerkt

Vorige week schreef ik over de keukenklus met de kinderen. Je zou gedacht kunnen hebben dat ik er zelf helemaal niet bij was, of dat ik in een luie stoel heb zitten kijken. Gelukkig heeft iemand een actiefoto van mij genomen.

Vakantie

Het is weer vakantietijd en dus wordt de vliegschaamte even de kop ingedrukt, de inflatie verdrongen, de ellende in Oekraïne gerelativeerd en gaan we met het vliegtuig naar nóg zonniger oorden. Deze heerlijk stereotype foto van vader en 2 kinderen vond ik in de krant.

Wat valt op behalve de lachende gezichten?

Geheel tegen mijn gewoonte in ben ik een dag te laat deze week, maandag in plaats van zondag. Zoals ik vorige week al schreef, zijn mijn dagen momenteel gevuld met klussen bij zoonlief. De vorige weken was het achtereenvolgens slopen, naar de milieustraat, krabben, schuren en schoonmaken, waarna schilderen. Nu zitten we in de opbouwfase. Vrijdag, zaterdag en zondag was de keuken aan de beurt. Dat werd een heus familieproject. Dochter en schoonzoon die al ervaring hebben in keukens, kwamen helpen om dit project tot een goed einde te brengen. Na hard werken gezellig met het team uit eten maakte de dagen compleet. Als vader is het leuk om de kinderen (begin en gevorderd dertigers) zo bezig te zien.

Ik hield me vooral bezig met hand-en-span diensten zoals de enorme berg verpakkingsmateriaal opruimen en even de helpende hand leveren waar nodig. De keuken is voor een groot deel klaar en al gedeeltelijk in gebruik genomen. Woensdag weer verder.