Auteur: Louis

Deze week fietste ik van Wouw naar huis. Halverwege viel mijn oog op een bankpas in de berm van het fietspad. Ik was al 50 meter verder voordat het tot me doordrong. Ik stopte, parkeerde mijn fiets en liep terug. Behalve de bankpas lagen er nog veel meer pasjes, een rijbewijs en een kentekenbewijs in het gras en ook nog een portemonnee.

In de portemonnee zaten 3 briefjes van 50 euro. Ik heb alles verzameld en mee naar huis genomen. Je wilt natuurlijk dat de ongelukkige verliezer zo snel mogelijk zijn eigendommen terugkrijgt. Maar daar moet je wel een hoop moeite voor doen.

Op diverse pasjes stond een adres, maar helaas geen telefoonnummer. Googelen en facebook leverde geen resultaat op. In een volgende poging belde ik de politie. Een bandje vertelde me dat ik gevonden voorwerpen bij de gemeente moet melden, niet bij de politie. Aangezien ik me goed kon voorstellen dat de eigenaar heel graag heel snel zijn spullen terug zou willen krijgen, heb ik toch maar gewacht tot ik een medewerker van de politie te pakken kreeg. Een vriendelijke dame vond in hun bestanden wel een telefoonnummer. Maar helaas kreeg ze de persoon niet te pakken. Ik vroeg vervolgens of ze het na een uur nog eens wilde proberen en de ongelukkige verliezer mijn telefoonnummer wilde geven. Uit privacy-overwegingen kreeg ik natuurlijk het nummer van de man niet, daar kan ik me nog iets bij voorstellen. Maar ook mijn nummer aan hem geven mocht niet. En dus toch maar aangeven bij de gemeente.

Via de site van de gemeente kwam ik in een landelijke site voor het melden of zoeken van gevonden voorwerpen. Het invullen bleek niet te lukken met de smartphone of een tablet. Je kan het gewoon niet geloven dat zo’n site steeds vast loopt en dus probeer je het meerdere keren. Het lukte alleen met de laptop.

Inmiddels had ik er al veel tijd ingestoken, maar deze oplossing vond ik toch ook niet bevredigend. En dus heb ik mijn fiets gepakt, ben naar Roosendaal gereden en heb een briefje met mijn telefoonnummer in zijn brievenbus gedaan. De volgende dag heeft de dolgelukkige eigenaar zijn spullen opgehaald. Hij had echt een heel slechte dag gehad toen hij zijn verlies ontdekte. Ik was blij dat ik ondanks alle moeite iemand blij had kunnen maken. Vandaag stond er een bos bloemen voor de deur.

Sneuvelbereid

De krant leerde me deze week een nieuw maar merkwaardig woord. CDA’ers in het land verwachten dat hun leider Wobke Hoekstra niet inbindt als stikstofbemiddelaar Remkes met zijn conclusies komt. Ze zeggen: “Dan moet je “sneuvelbereid” zijn. Volgens mij komt dit woord alleen voor in het woordenboek van islamitische jihad strijders. Zij zijn sneuvelbereid omdat ze voor het sneuvelen een prijs in ontvangst mogen nemen. Namelijk een enkeltje paradijs waar ze veel moois te wachten staat zoals een ontvangst door 72 maagden.

Ik kan me niet voorstellen dat het “sneuvelen” van Wobke Hoekstra in het stikstofdossier zal leiden tot iets moois. Zeker geen 72 maagden. Eerder een grote verkiezingsnederlaag. Misschien dat Wobke zich nog snel bekeert tot de islam voordat hij “sneuvelt”.

Er blijken nog lezers te zijn die niet weten hoe ze de reacties kunnen lezen. En dat is jammer omdat de reacties vaak het lezen waard zijn. Neem bijvoorbeeld de reactie van mijn zus op het verhaal “Nooit meer schilderen”.

Met verbazing heb ik je blog gelezen want dit kan natuurlijk niet….. de veiligheidsadviseur die zulke capriolen uithaalt.
Dus Louis een heel goed plan, volgende keer gewoon uitbesteden.

Beste Suzan, je hebt helemaal gelijk!

Als je op de smartphone leest, zie je rechts bovenaan drie horizontale streepjes:

Als je die aanklikt zie je een menu met o.a. de reacties:

Vorige week schreef ik terloops op dat ik sinds kort, samen met Marleen, naar de sportschool ga.  Als de leeftijd stijgt, moet je toch iets meer doen om het lijf in conditie te houden. Bij mijn tweede bezoek werd er ook een nul-meting gedaan. Ik moest op een speciale weegschaal staan die met een snoer verbonden was met een soort stuur. Het apparaat meet dan diverse lichaamsfuncties die vervolgens in een app terecht komen. Er rolde een mooi overzicht uit:

Ik was in eerste instantie blij met de resultaten. Wie zou er niet blij zijn met een metabolische leeftijd van 58 jaar als je al 68 bent. Maar toen ik op “lichaamstype” klikte waar een rood bolletje bij staat (rood is meestal niet goed), werd ik iets minder blij. Want de app beschuldigde mij ervan dat ik OBESE ben.

 

Let op het blauwe deel dat mijn omvang zou moeten voorstellen. Ik wil heus niet zeggen dat ik een goddelijk lijf heb, maar obese!!?? Dat moet zo spoedig mogelijk hersteld worden, digitaal wel te verstaan!

De nul-meting was bij Marleen al eerder gedaan. Ze kwam jubelend thuis omdat haar metabolische leeftijd zelfs 50!!! jaar was. Maar toen ik haar app bekeek, ontdekte ik dat ze voor haar lengte 1,76 had ingevuld terwijl ze maar 1.70 is. Ja, zo kan ik het ook. Dus dat moet ook nog even rechtgezet worden.

Over mijn ervaringen in de sportschool zal ik af en toe iets meer schrijven.

Ons huis heeft twee dakkapellen. Hieronder is die aan de voorzijde afgebeeld, van veraf en ingezoomd.

Het exemplaar aan de voorkant van het huis ligt pal op het zuiden. Het houtwerk (de zijkanten, de voorkant en het boeideel van de dakgoot) wordt dus in de zomer voortdurend geteisterd door de felle zon. Een nieuw verflaagje was absoluut noodzakelijk en kon niet nog een jaar wachten. De vorige schilderbeurt heeft onze zoon Harry gedaan. De keer daarvoor had ik het zelf gedaan. Maar toen was ik nog een stuk jonger. In mijn ijver en zelfoverschatting besloot ik dat ik het deze keer weer zelf zou doen.

Stap 1 was het huren van een steiger bij Bo-rent. Daar ging het al een beetje mis. Marleen en ik probeerden de steiger in de aanhanger (ook van Bo-rent) te laden, maar hij paste er niet in. Volgens de medewerker van Bo-rent moest het echt passen. Na veel proberen en discussie besloten we om dan maar twee keer te rijden. Later begreep ik wat het probleem was. Ik had een brede in plaats van een smalle steiger gehuurd. Een breed exemplaar heeft een aantal onderdelen dubbel. Beetje dom dus.

Stap 2 was het opzetten van de steiger, 6 meter hoog en ook nog een speciaal stuk om dichterbij de dakkapel te komen. Te zwaar voor Marleen en tevens was ze afwezig wegens een crematie ergens aan de andere kant van het land. Gelukkig zijn er altijd vrienden die een handje willen helpen. Het was woensdag een uitzonderlijk mooie dag en ik was al compleet doorgezweet alleen al van het opzetten van die verdomde steiger. En het echte werk moest nog beginnen. Die brede steiger veroorzaakte nog een ander probleem. Door de afmetingen kon hij maar beperkt verplaatst worden waardoor ik een deel alsnog met een ladder moest bereiken.

Stap 3 was het schuren, schoonmaken en schilderen. Ondanks het gebruik van de steiger moest ik toch nog het dak op. Eerst de zware ruwe betonpannen omhoog schuiven om houvast te hebben op het dak. En vervolgens in onmogelijke houdingen schuren en schilderen. Keer op keer op de steiger klimmen en de trapeze act op het dak. Met mijn knieën op de harde, ruwe betonpannen. Aan het einde van de dag deed mijn lijf op heel veel plekken pijn.

Stap 4 was de volgende dag nog een tweede laag aanbrengen, weer de steiger en het dak op met mijn zere lijf. Vervolgens nog de boeidelen van de onderste dakgoot schuren en schilderen. Dat was een verademing. Dat kon ik rustig op de steiger zittend doen.

Ik besloot dat de dakkapel aan de noordkant nog maar een jaartje moet wachten en dat ik het dan ga uitbesteden. Maar de onderste boeidelen aan de achterkant wilde ik wel nog doen. Dus moest de steiger afgebroken worden, naar de achterkant gesleept en daar gedeeltelijk opnieuw worden opgezet. Ik begon er steeds meer genoeg van te krijgen. Schuren en schoonmaken lukte nog, maar daarna begon het te regenen en kon de klus pas afgemaakt worden op zondag.

Ik was op dinsdag voor het eerst naar de sportschool geweest om aan mijn conditie te werken. Op woensdag had ik totaal geen last van spierpijn. Na het schilderen had ik overal pijn. De conclusie is dus dat je als conditietraining beter schilder kan worden dan naar de sportschool te gaan.

Verder was er deze week nog een opmerkelijke gebeurtenis die het vermelden waard is. Zoals jullie weten is er een referendum gaande in de bezette gebieden in Oekraïne. Maar wat jullie misschien niet weten, is dat er nog een tweede referendum aankomt. Namelijk een referendum voor het Russische volk.

Henk Staghouwer was van 10 januari tot en met 5 september 2022 minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit in het kabinet-Rutte IV.

Hij trad af omdat hij zichzelf niet de juiste persoon op die post achtte om het stikstofprobleem op te lossen. Eerder was hij eigenaar van meerdere bakkerswinkels. Misschien was dat niet de juiste voorbereiding op een baan als minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Of misschien juist wel. In ieder geval, het is mis gegaan. Hij had ook geen makkelijke opdracht. Men wilde dat hij een “perspectiefbrief” voor de boeren schreef. Het is ook niet eenvoudig om een brief te schrijven waar Farmers Defence Force vrolijk van wordt.

Er is hier naar mijn mening eigenlijk sprake van discriminatie. Want waarom zou er een “perspectiefbrief” alleen voor de boeren moeten komen? Er zijn namelijk nog zoveel andere groeperingen die ook heel veel behoefte hebben aan perspectief. Neem alle mensen in slecht geïsoleerde huurhuizen die nu geconfronteerd worden met torenhoge energierekeningen. In hun “perspectiefbrief,” geschreven door minister Rob Jetten, zou kunnen staan dat ze een hoge rekening kunnen voorkomen door de verwarming uit te zetten en met koud water te douchen. Op die manier bied je ze toch een beetje perspectief. Datzelfde geldt ook voor de crematoria. Zij kunnen faillissementen door een te hoge gasrekening voorkomen door over te schakelen op houtstook. Bijvoorbeeld brandstapels in het bos.

Dan hebben we ook nog de Nederlandse consumenten die te maken hebben met enorme inflatie die leidt tot duurdere producten in de winkels en minder waard worden van je spaargeld. Ook deze groep moet perspectief geboden worden. Een mooie klus voor de minister van Financiën Sigrid Kaag. Zij heeft verstand van geld. Om te beginnen het spaargeld zo snel mogelijk opmaken. Dan kan het niet meer in waarde afnemen. Verder moet er een eind komen aan al dat boodschappen doen. Dat dempt de invloed van gestegen prijzen. Sterker nog, dan gaan de prijzen vanzelf weer dalen!

De natuur mogen we niet vergeten. Carola Schouten zou als minister van Natuur een “perspectiefbrief” moeten schrijven voor de natuur, de bossen, de insecten, het grondwater, schone lucht etc. Geen makkelijke opgave. Zij kan alleen nog maar perspectief bieden aan tropische planten en dieren die zich in Nederland kunnen gaan vestigen. De boeren kunnen dan bijvoorbeeld overschakelen van koeienmelk naar kamelenmelk. Zij kan ook perspectief bieden aan heel veel arbeidsmigranten die handmatig met wattenstaafjes gewassen gaan bestuiven omdat er nauwelijks nog insecten zijn.

Hugo de Jonge die in coronatijd altijd heel goed was in het bieden van perspectief (dat lang niet altijd uitkwam), moet nu maar eens als minister van Volkshuisvesting een “perspectiefbrief” schrijven voor alle jonge mensen die graag het ouderlijk huis willen verlaten maar geen huis kunnen bemachtigen. Kom op Hugo! Zet je perspectiefpet weer eens op. Een mooie brief waarin je belooft dat er vóór eind 2023 een miljoen starterswoningen gebouwd zullen worden.

Eric van der Burg is de staatssecretaris van justitie en veiligheid. Een reuze aardige en hardwerkende man die ook over asiel gaat. Hij kan een “perspectiefbrtief” schrijven voor asielzoekers in spé. Hij kan ze een plekje in het gras beloven. Of als ze geluk hebben een sporthal in Rucphen. En dat gezinshereniging misschien mogelijk is over anderhalf jaar. Ook kan hij aangeven dat er eind 2023 een miljoen huizen bij komen. De staatssecretaris zal er waarschijnlijk niet bij schrijven wat een belofte van Hugo de jonge waard is. Waar wat niet weet wat niet deert.

Hoe een “perspectiefbrief” voor het klimaat eruit zou moeten zien weet ik niet. Dick Benschop, de ex-directeur van Schiphol heeft al een aanzet gegeven door het vliegen heel erg onaantrekkelijk te maken.

Zo zijn er dus allerlei groepen in Nederland die óók behoefte hebben aan een “perspectiefbrief”. Dus alle ministers aan de bak zou ik zeggen. Maar er is nog een persoon die heel erg veel behoefte heeft aan een “perspectiefbrief”. En dat is Mark Rutte. Waarom krijgt hij geen “perspectiefbrief”? Het kabinet zal de eindstreep waarschijnlijk niet halen omdat al die perspectiefbrieven nog meer slachtoffers zullen eisen. Welk perspectief kunnen we Mark nog bieden? Rutte V zit er niet in. Misschien een leuke taak voor Johan Remkes. Maar die is nog even bezig met trekkers.

Gerard reageerde op mijn verhaal over Thierry Baudet vorige week. Hieronder zijn reactie. Maar het heeft mij verbaasd dat er verder niemand heeft gereageerd op de uitspraken van deze Enge man. Gerard wél dus, bedankt daarvoor.

Weken geleden hebben we tijdens onze vakantie het concentratiekamp Mauthausen bezocht. In de tekst die ik daarover geschreven heb, verwees ik toevallig ook naar Baudet. Een enge en gevaarlijke man. Zie de tekst over Mauthausen:



Mauthausen. Het is moeilijk om Oostenrijkers (ligt in Oostenrijk) en Duitsers weer onbevooroordeeld te bezien. Rondom Mauthausen lagen nog zo'n 6 kampen. Door de lieflijk gelegen dorpen liepen aan het eind van de oorlogsjaren lange rijen kinderen, mannen en vrouwen. Velen stierven onderweg naar de kampen, zij die niet meer verder konden werden ter plaatse doodgeschoten en achter gelaten. Alle omwonenden wisten wat er gebeurde. Kijk je met andere ogen naar de huidige inwoners van de streek. Persoonlijk is de meewarige blik op mensen en organisaties (Baudet) die zich associëren met de Nazi's veranderd in woede zo niet haat. Kom je ooit in de buurt dan zeker bezoeken met kinderen. Ik begrijp de vervolging van hoogbejaarden voor de wandaden nu ook goed. Niet prettig maar zeker indrukwekkend en een oppepper van het gevoel om nazi aanhangers te bestrijden.

Vis eten

Het is vrijdag, onze laatste dag in Zeeland op de mooiste kleine camping van Walcheren. We wilden deze vakantie afsluiten met een etentje in een goed visrestaurant. We kennen twee visrestaurants in Domburg, maar we wilden toch eens verder kijken. En dus googelde ik “visrestaurant Walcheren”. Ik heb een hele serie menukaarten doorzocht. Twee dingen vielen op:

• • Vis- en vleesgerechten staan door elkaar op de kaart. Soms begínt de kaart zelfs met een vleesgerecht. Onacceptabel voor een visrestaurant!
  • Thuis bak ik zelf vaak zalm, zeebaars, roodbaars, dorade, tong/slibtong, schol of kabeljauw. Wat we op de menukaarten lazen, was niet veel anders, niet erg spannend dus.

Eerder in de vakantie hadden we met kennissen in het strandpaviljoen dicht bij onze camping gegeten. Daar werd voor mij een vispotje geserveerd dat meer dan uitstekend smaakte en voor Marleen een gegrilde dorade. Dus in plaats van heel Walcheren te doorkruisen voor een goed visrestaurant met saaie gerechten, hebben we voor het strandpaviljoen gekozen dat overigens niet in de lijst van visrestaurants voorkwam. Daar hebben we prima gegeten, kijkend over een woeste zee met ondergaande zon en dreigende wolken. Heel mooi.

De sfeer in zo’n strandtent is heel anders dan in een “echt” restaurant. Jong relaxed personeel, de plastic ramen rammelen door de wind, af en toe blaast de wind zacht door de ruimte, het geraas van de zee, enkele grote groepen gasten met veel lol, honden en leuke muziek. De zaak zat helemaal vol, reserveren was noodzakelijk. Naast ons namen twee meisjes van begin 20 plaats. Plotseling werd er een bord vol diverse gerechtjes voor hun neergezet. Gratis, want één van de dames bleek een relatie met de souschef te hebben. Op hun bord lagen onder andere oesters. Dat was nog even een dingetje om die op te eten. Ik heb afgeteld: 3-2-1 nú. En onder luid gegiechel gleden de oesters naar binnen. Ik moet zeggen, ze hielden zich goed, ze vertrokken geen spier of misschien vonden ze het wel echt lekker, zo’n hap glibberig zeewater.

Vakantie over, volgende week verder.

We zijn momenteel in Zeeland. Om precies te zijn in een Duitse enclave met de naam Wälcheren. Da gibt es schöne Städte wie Dömburg am Meer, Saltzelände und Fhere. Hertzlich wilkommen!

Kasteelvrouwe Marleen

Naar aanleiding van mijn blog vorige week, stuurde Josje de volgende reactie:

Hi Louis, ondertussen ben ik druk bezig geweest met het zoeken van kastelen voor kasteelvrouwe zonder kasteel: Marleen.
Eén tussen Theursot en Beaune en een vanmorgen aan het meer van Geneve bij Montreux.( foto’s verkrijgbaar bij Marleen).
Leuk om je complilatie van het muziekfestival te zien. Sfeervol gedaan!

Ik heb inmiddels de foto’s bij Marleen opgevraagd:

Ze zien er mooi uit, maar na enig onderzoek bleek: het zijn luchtkastelen!

Stemadvies.

Thierry Baudet heeft een interview gegeven op een conservatief internet network van een zekere Laura-Lynn Tyler Thomson. Een Canadese dame die momenteel opgaat voor leider van de Cristian Heritage Party. Ik zou dat interview nooit opgemerkt hebben, maar Kees van Amstel (acteur en columnist) wel. Ik heb enkele “interessante” passages uit dat interview geknipt en van commentaar voorzien. Om je een idee te geven wat voor persoon hij is, even terug in de tijd naar zijn maiden speech in de Tweede Kamer:

Hij laat graag zien en horen dat hij gestudeerd heeft. Hij vind zichzelf erg goed, de beste zelfs en daar gaat hij wel erg ver mee:

Golden boy, verkiezingen gewonnen, grootste partij en hij was op weg om minister president te worden. Laten we zeggen dat dit kleine leugentjes om bestwil waren. Maar toen kwam Covid. We weten inmiddels dat hij niet in Covid gelooft. En ja, dan staat hij ineens helemaal alleen, als Robinson Crusoe. Zielig, toch?

Maar dan gaat hij dingen zeggen die toch een beetje eng zijn: Nadat hij de biografie van Poetin had gelezen, vond hij Vladimir Poetin een grote held:

Thierry heeft ook een mening over de oorlog in Oekraïne. Hij vindt namelijk wat Poetin doet in Oekraïne geweldig en heroïsch. En het Westen baalt ervan dat het Russische leger zulke geweldige successen boekt. We kunnen het gewoon niet hebben dat Poetin zo’n superieure intelligentie heeft.

Dat Oekraïne vernietigd moet worden is duidelijk. Oekraïne is net als Israël het centrum van een geheim systeem en krachten. Ik kan zijn formulering niet helemaal volgen, maar het komt er volgens mij op neer dat die twee landen achter al het kwaad in de wereld zitten.

Als je een fan van Poetin bent, dat vind je Trump waarschijnlijk ook een toffe kerel. Thierry vindt dat Donald Trump een geweldige visionair is met een nog geweldiger intuïtie. Dat van die intuïtie geloof ik wel. Hij wist precies wat de meute ging doen bij het Capitool. En misschien heeft Trump ook wel een visie. Maar het gaat er niet om of je een visie hebt, maar wat die visie inhoudt.

Thierry eindigt met de voorspelling dat we in de toekomst zullen leven als in de Matrix (SF-film) en dat het gemiddelde IQ van “de mensen” te laag is om dit alles te kunnen begrijpen.

Aangezien een kabinetscrisis bijna onafwendbaar is, geef ik hierbij alvast een stemadvies: Stem niet op forum voor Democratie!!! En voor iedereen die in het verleden de fout gemaakt heeft om wel op FvD te stemmen: Bedenk goed wat je met je volgende stem doet. Terugdraaien is pijnlijk:

Zondag was een speciale dag. We waren, zoals ik vorige week al schreef, in Frankrijk in La Grande-Verrière met een ander stel. De twee dames zijn al 40 jaar vriendinnen, ze zijn even oud en ook op precies dezelfde dag jarig. ’s Morgens werden we in de B&B verrast met een heus champagne ontbijt.

Het was voor het eerst dat ik champagne bij het ontbijt dronk. Er lagen ook twee ballonnen klaar. Geen gewone ballonnen, maar ballonnen in hartvorm. Die moesten door de twee echtgenoten opgeblazen worden (wat nog niet meeviel).

Ik had twee cadeaus meegenomen. Marleen kijkt graag naar het programma kasteelvrouwe Emmy en nu wil ze zelf graag kasteelvrouwe Marleen worden. In een overmoedige bui had ik haar beloofd een kasteel voor haar te kopen. Maar waar haal je zo snel een kasteel vandaan? Op Funda gekeken. Maar niets wat paste binnen mijn budget. Na wat Googelen vond ik toch een betaalbaar kasteel.

Voor handige Marleen is het een fluitje van een cent om zo’n bouwpakket in elkaar te zetten. Voorlopig was haar wens daarmee vervuld.

Behalve de verjaardag, vierden we ook ons 22 jarig huwelijk. Dat valt bijna op dezelfde dag.

Deze heugelijke dag hebben we afgesloten in een klein restaurant (Le Petit Auberge) in het dorp Glux-en-Glenne met 91 inwoners. Bovenop een heuvel op 700 meter hoogte. De restauranteigenaar had een speciale verjaardagstafel voor ons gereserveerd. (Achter ons nog 1 jarige gast).

Ik heb gedurende het Franse festival lekker rondgekeken en interessante mensen en situaties vastgelegd op foto’s en filmpjes. Ik heb er een kleine compilatie van gemaakt.

Inmiddels staan we met onze caravan op een camping in Zeeland.

 

We zijn een paar dagen in Frankrijk in de Morvan. In 2019 waren we hier voor het laatst. Corona gooide de jaren daarna roet in het eten. Al jaren vinden wij het leuk om enkele traditionele muziekfestivals mee te maken. Trouwe lezers kunnen zich dat wel herinneren. Deze festivals worden voornamelijk door Fransen bezocht. Het gaat om samen muziek maken en dansen (in ons geval voornamelijk kijken en luisteren). Dit weekend is het “Le fête de la vielle” (het feest van de draailier) in het dorpje Anost. Een dorp van een kleine 700 inwoners. Op vrijdag zie je de muzikanten het plaatselijke hotel binnen druppelen. Ook hotels in de omgeving en de campings zijn vol bezet met muzikanten en bezoekers. Zodra de eerste muziek klinkt op vrijdagmiddag, stormt het publiek de vloer op om niet meer te stoppen tot zondagavond. De muziek is traditioneel met draailieren, bandoleons, accordeons, doedelzakken, violen en gitaren. Ik kan genieten van het plezier waarmee mensen gezamenlijk op straat en op terrassen spelen. Een CD van die muziek thuis draaien is helaas niet zo leuk. De “live performance” is essentieel.

Ik kan de reactie van veel mensen over muziek van bijvoorbeeld een accordeon al bedenken. Oubollige, beetje duffe John Woodhouse muziek. Maar dat is echt een vergissing. Als voorbeeld noem ik Bruce Springsteen. Bruce schrijft graag nummers over eens welvarende stadjes waar de fabrieken verworden zijn tot “rust belts” en waar inwoners thuis zitten met stoflongen of andere levensbedreigende aandoeningen die ze tijdens hun werk in die fabrieken hebben opgelopen. Donald Trump beloofde deze mensen dat de “rust belts” weer tot leven gewekt zouden worden als hij president werd. Dat is natuurlijk niet gebeurd en de ex-werknemers zitten nog steeds gefrustreerd en verbitterd thuis als ze al niet overleden zijn. Zó’n stadje is Youngstown. In het nummer Youngstown speelt de accordeon een belangrijke rol. Natuurlijk speelt Bruce zelf de hoofdrol. Waarschuwing vooraf: Deze muziek is niet geschikt voor mensen met een slechte smaak!

We logeren in een majestueus onderkomen: Manoir Theursot op een klein landgoed van zes hectare in het mooie dorpje La Grande Verrière.

Een manoir is een gebouw dat het midden houdt tussen een kasteel en een boerderij. Manoir Theursot is in 2002 in totaal vervallen staat gekocht door een Nederlands echtpaar.

Ze hebben het in de afgelopen 20 jaar met heel hard werken in vakanties omgetoverd tot een schitterend gebouw in de oorspronkelijke stijl. Wij huren er een kamer en genieten van de grandeur. Marleen kan zwemmen, tekenen en schilderen in de grote tuin.

Ik moet alle filmpjes die ik dit weekend maak, thuis nog bewerken om ze te kunnen vertonen. Dus misschien laat ik volgende week nog iets zien, bijvoorbeeld Marleen tussen de Fransen op de dansvloer. Om toch een indruk te kunnen geven van de traditionele Franse muziek, voeg ik twee stukjes van voorgaande jaren bij.

Ik kom nog even terug op mijn blog van vorige week en twee weken geleden. Na het verhaal over de trekkers ontving ik per email de volgende reactie:

Zelfs in Helvoirt “off all places” een trekker gesignaleerd en met telelens gefotografeerd.

Gelukkig, het was loos alarm. Na bestudering van het beeld, bleek het mijn zwager te zijn op zijn speelgoedtrekker.

Het trekkerfilmpje dat ik vorige week voor mijn verhaal had gemaakt (https://youtu.be/WMho5qE-67s) is een soort van hit geworden. Op het moment van schrijven is het al meer dan 7200 keer bekeken op Youtube. Aardig filmpje, maar zó bijzonder is het nou ook weer niet. Maar goed, dan maar op naar de 10.000.

Twee weken geleden was ik niet erg complimenteus over de muziekselectie tijdens ons lokale jaarlijkse wielerfestijn. Deze week was ik voor een boodschap in het winkelcentrum van Roosendaal. Daar werd ik verrast met een straatmuzikant die mijns inziens veel meer mensen een plezierige dag zou kunnen bezorgen dan de hoempapazangers die nu geprogrammeerd waren. Maar ik vrees dat de organisatie is behept met een ernstige smaakstoornis en dat mijn suggestie niet met dank geaccepteerd zal worden. Deze straatzanger in het winkelcentrum in Roosendaal zingt en speelt alles live en hij kiest aantrekkelijke liedjes. Maar daarnaast trok ook zijn voertuig/instrumentarium heel veel bekijks en bewondering. In eerste instantie zou je kunnen denken dat de roterende cilinder een soort draaiorgel is. Maar dat is niet zo. Met die draaiende cilinder bedient hij zijn drums.

Hugo de optimist

Hugo de Jonge was onze coronaminister in het vorige kabinet. Hij deed heel erg zijn best en was zeer gemotiveerd om Nederland uit de coronacrisis te helpen. Maar hij deed soms uitspraken die te mooi waren om waar te zijn en die dan ook later niet waar bleken te zijn.

In het nieuwe kabinet heeft hij weer een crisisbaan gekregen waar hij met stoere uitspraken in het nieuws komt. Hij gaat namelijk de regie voeren over onze woningmarkt omdat we de woningbouw in het verleden te veel hebben overgelaten aan de markt.

Hugo zegt ervoor te gaan zorgen dat er jaarlijks 100.000 woningen gebouwd gaan worden. En twee derde van die woningen mag niet meer kosten dan €355.000 (de grens van nationale hypotheekgarantie).

Dat lijkt echter weer een belofte te zijn die te mooi is om waar te zijn. Hugo gaat nog prestatieafspraken maken met provincies en gemeenten om tot dit ambitieuze aantal te komen. Maar Hugo is vergeten om eerst te gaan praten met de mensen die de huizen moeten bouwen. Volgens de projectontwikkelaars kost het bouwen van een rijtjeshuis ongeveer €400.000. Dus huizen bouwen voor maximaal €355.000 zoals Hugo wil, is onmogelijk en zal dus niet gaan gebeuren. Het ambitieuze aantal van 100.000 huizen per jaar zal bij lange na niet gehaald worden door gebrek aan mensen en materialen en ze zullen ook duurder worden dan die €355.000. Overigens is ook déze prijs nog erg hoog. Je moet namelijk minstens €79.000 per jaar verdienen om dit bedrag te kunnen lenen bij de bank. Een modaal inkomen in 2022 is €38.000 zodat je met 2 modale inkomens het huis van Hugo nog niet eens of misschien net kan kopen.

Ik ben bang dat veel jonge mensen nog lang bij hun ouders moeten blijven wonen.

Misschien moet Hugo in de geschiedenisboekjes kijken naar systemen uit vervlogen tijden. In 1974 kwam het kabinet Den Uyl met de premie koopregeling.

De kosten voor een koopwoning waren te hoog voor een huishouden met een relatief laag inkomen. Bij aankoop van een nieuwbouw woning werd ieder jaar een subsidie uitgekeerd voor een periode van tien jaar. Als iemand meer ging verdienen werd de subsidie twee jaar later verlaagd. Om speculatie op de woningmarkt te voorkomen mocht je het huis 5 jaar niet verkopen (of de subsidie terug betalen).

Als we willen dat er goedkopere huizen gebouwd gaan worden, zullen we dat met z’n  allen moeten betalen. De ouderwetse verzorgingsstaat weer een beetje nieuw leven inblazen dus.

Ik heb beloofd dat ik het niet meer zou hebben over de boeren. Dat doe ik dus ook niet. Maar ik mag wel schrijven over trekkers.

Enige tijd geleden hoorde ik iemand een vergelijking maken tussen de Nederlandse trekkers en wapens in Amerika. Er zijn een aantal interessante parallellen tussen de Nederlandse trekkers en de Amerikaanse wapens. Zelfs Donald Trump heeft er al iets over gezegd.

Wat Amerikanen hebben met automatische wapens, hebben wij met trekkers. Ze zijn onlosmakelijk verbonden met ons land en onze cultuur. En ook voor trekkers geldt, het zijn krachtige machines die in verkeerde handen tot grote verwoesting kunnen leiden. Afgelopen weken hebben we gezien dat je veel straffeloos voor elkaar kunt krijgen, als je maar een trekker hebt. Inmiddels is duidelijk dat de macht van de national trekker association met als invloedrijke voorzitter John Deere heel groot is. Je bent met een trekker bijna onaantastbaar en dat brengt bij mensen vaak het allerslechtste naar boven.

Net zo slecht als in Amerika het wapenbezit is gereguleerd, zo slecht is in Nederland het trekkerbezit gereguleerd. Iedereen met een rijbewijs B kan een trekker kopen en mag er in rijden. Volgens de trekkerlobby is het enige dat opgewassen is tegen iemand met een trekker is iemand met een trekker. Dus iedereen zou een trekker moeten hebben. Als iedereen gewoon een trekker heeft om zich te kunnen verdedigen, kan er niets meer gebeuren en wordt Nederland veel veiliger. Een trekker is hét wapen om jezelf te kunnen beveiligen.

Dus om te voorkomen dat er nog meer rotzooi op de snelwegen wordt gegooid, moeten er bij de opritten beveiligers komen met een trekker. Ook de politie moet zich gaan voortbewegen op trekkers om agressieve trekkerbezitters te kunnen aanhouden. Maar ook om bij de stadions agressieve voetbal hooligans te kunnen verjagen of coronademonstranten onder leiding van Willem Engel. Onze kinderen moeten niet meer op de fiets naar school, maar op een trekkertje. Alhoewel dat tot parkeerproblemen bij de scholen zal kunnen leiden. Er moeten speciale kindertrekkerrijbewijzen komen en trekkerrijden moet dan in het lesprogramma opgenomen worden. Ik stel me voor dat Johan Remkes vrijdag op een groene megagrote trekker naar het stikstofoverleg is gekomen.

In het kader van de energietransitie moeten al die trekkers dan wel elektrisch rijden.

De Formule 1 op Zandvoort kan geschrapt worden. Die kan vervangen worden door de Formule T. Max Verstappen kan vast gaan oefenen op het land van Mark van den Oever.

Uiteindelijk loopt John Deere vast.

Mooie sportprestaties

Als sportliefhebber heb ik de afgelopen week genoten van enkele mooie sportprestaties van vrouwen. De Tour de France werd op magistrale wijze gewonnen door Annemiek van Vleuten. Een vrouw die al jaren het wielrennen domineert en op 39 jarige leeftijd nog steeds geweldig presteert.

Dat vrouwenvoetbal er ook goed kan uitzien en erg spannend kan zijn, bewezen de Engelse en Duitse vrouwen tijdens de EK-finale. Wat heerlijk om te zien hoe blij die Engelse vrouwen waren met hun Nederlandse coach Sarina Wiegman.

 

Als wij in de vakantie wat langer op 1 plek staan met onze caravan, dan nemen we de voortent mee. Het opzetten van die voortent is best wel een klus. Voordat hij netjes strak staat ben ik zeker 3 uur verder. Toch zie ik af en toe voortenten die mooier en strakker staan dan die van ons. Daarom heb ik op Youtube gezocht naar een instructiefilmpje van Isabella over onze voortent. Daar zag ik inderdaad wel enkele goede tips ter verbetering. Maar wat mij enorm verbaasde, was dat men in dat filmpje niet meer dan 20 minuten nodig had om dezelfde voortent op te zetten. Wel op een vlakke en volledig horizontale ondergrond in de showroom. Terwijl de haringen al in de ondergrond zaten. Een beetje frustrerend, want zo snel zal het mij nooit lukken.

Scherpe lezers zullen het in de afgelopen weken opgemerkt hebben: wij verwachten een kleinkind. Of beter gezegd, onze dochter Rosanne verwacht een kind. Natuurlijk moet ook onze “uitzet” aangevuld worden met de nodige verzorgingsmiddelen. Die worden al van alle kanten aangeboden. Zo ook een kinderwagen annex buggy. We kregen hem gedemonteerd. Na grondig schoonmaken gingen we hem op een avond in elkaar zetten. Kijkend naar de berg onderdelen wisten we niet precies waar te beginnen. Dus maar weer de hulp van Youtube ingeroepen. Het filmpje maakt duidelijk dat het verbluffend eenvoudig is om de berg onderdelen om te toveren tot een fraaie kinderwagen en om die kinderwagen in een handomdraai te veranderen in een buggy. Een kind kan de was doen, dachten we.

Aan de slag dus. Maar zo simpel als het filmpje ons wilde laten geloven, was het niet. Wij moesten óók nog het wiegje zelf in elkaar zetten. Dat werd helaas niet uitgelegd in het filmpje. Maar, het is gelukt, de kinderwagen staat er. We gingen die avond veel later naar bed dan gepland.

Er is nog een bergje materiaal over om hem in een “mum van tijd” tot een buggy om te toveren. Dat kan nog wel even wachten.

De instructiefilmpjes zijn leuk en handig, maar je moet wel heel veel oefenen voordat je het net zo snel kan. Ik vermoed dat de demonstrerende dame een week of wat geoefend heeft voordat deze instructievideo gemaakt werd.

Als het gaat om transport van kleine kinderen, gaan sommige ouders wel heel ver.

Zó gaan wij het niet doen. Bovendien is er nog maar één op komst. Ik denk eerder aan zoiets:

Even geduld nog.

Als het met mij in de toekomst iets slechter mocht gaan, kan zo’n ding uitkomst bieden als Marleen eropuit wil:

 

Al 66 jaar leeft Wouwse plantage in de ban van een bijzonder “wielerspektakel”, De Hel Van De Pin (De Pin is de bijnaam van Wouwse Plantage). Een wedstrijd op gewone fietsen dus zonder versnellingen en andere attributen die je normaal gesproken op een wielrenfiets ziet. Er zijn wedstrijden deelnemers, afhankelijk van de leeftijd, een aantal ronden van 2km moeten afleggen. Het wordt afgesloten met een wedstrijd over 25 ronden voor alle leeftijden. Een ronde is 2 km lang en gaat onder andere over een onverhard pad dat de ene keer voor enorme stofwolken zorgt, maar andere keren voor een modderpoel.

Toen ik hier 26 jaar geleden kwam wonen was dat het zo ongeveer. Op zaterdag werd er een minikermis geïnstalleerd (ca. 3 attracties), op zondag was er een braderie die voor een deel bestond uit een rommelmarkt van de bewoners en op dinsdag was er dan die wielerwedstrijd. ’s Avonds was er dan ook nog een feest in een tent achter het plaatselijke café. Ik vond het destijds wel een aandoenlijk, kneuterig dorpsfeest en ging ook kijken als onze kinderen in hun categorie meededen. Maar ook De Hel Van De Pin moest met zijn tijd meegaan vonden de organisatoren kennelijk want in de loop der jaren werden er steeds meer festiviteiten aan toegevoegd. Ik realiseer me dat ik met dit verhaal bij sommige mensen een zere teen veroorzaak, maar dat gaat wel weer over.

Luidsprekerboxen door het hele dorp zodat iedereen kan meeluisteren met de voortgang van de wedstrijden. Het plaatselijke café verdween en het feest werd verplaatst naar de hoofdstraat van het dorp waardoor de hoofdstraat afgesloten moet worden. Inmiddels beslaan de festiviteiten meerdere dagen met muziek van volkszangers en dj’s die van slechte muziek houden. Het eerst zo ludieke wielerfestijn is inmiddels verworden tot een ergerniswekkend spektakel waar de meeste dorpsbewoners niet op zitten te wachten. Veel te harde slechte muziek, veel (te veel) bier, veel rotzooi, veel wildplassen, veel mensen van elders en vooral veel ergernis. Al enkele jaren plannen wij uitjes omdat we geen zin hebben in ergernis. Ter illustratie heb ik enkele filmpjes van die artiesten bijgevoegd. Ik wil ze niet horen als ze door het dorp schallen.

 

 

De Nederlandse natuur- en watersystemen staan er niet best voor, las ik deze week in de krant. Dat hangt onder andere samen met de afnemende biodiversiteit. De biodiversiteit nam sinds 1900 met ca. 85% af. Allerlei planten en dieren verdwenen. En van de planten en dieren die bleven, zijn er vaak veel minder exemplaren. Soorten die verdwijnen spelen vaak een belangrijke rol in de natuurlijke processen die ons water en onze bodem gezond houden. Als planten of dieren verdwijnen, ontstaat vaak een domino-effect. Ze vormen namelijk ook een voedingsbron of schuilplek voor anderen. Het verstoort dus hele ecosystemen. Dat heeft weer directe gevolgen voor onze veiligheid, gezondheid, manier van leven en recreëren.

Behalve klagen, kunnen we er zelf iets aan doen. Bijvoorbeeld door de tuin zo in te richten dat er voor veel dieren een plek is om te eten, drinken en schuilen. In onze tuin proberen we zo veel mogelijk planten te kiezen die aantrekkelijk zijn voor insecten en vogels. En we hebben diverse plaatsen geschikt gemaakt voor egels. Er is een vijvertje waar vogels makkelijk kunnen drinken en badderen. We ruimen niet al het dode hout op. Daar vinden insecten en salamanders een plekje om te leven. Salamanders leven slechts een deel van het jaar in de vijver. De rest van het jaar leven ze op land.

Bijen (zowel honingbijen als solitaire bijensoorten en hommels), zweefvliegen en vlinders zijn heel goed om in je tuin te hebben, omdat zij dienst doen als bestuivers: ze vliegen van bloem naar bloem, waardoor stuifmeelkorrels verspreid worden. Op die manier zorgen ze ervoor dat uit bloemen vruchten ontstaan. Bestuivers spelen dus een grote rol in onze voedselketen en daarom is het belangrijk om bestuivers te helpen. Daarnaast is het ook hartstikke leuk om naar bijen en hommels te kijken, hoe ze op en in de bloemen kruipen en met en met poten vol met stuifmeel weer weg vliegen. Ik heb een uurtje in de tuin gefilmd.

Veel hommels en bijen, maar helaas nog weinig vlinders. Wel redelijk wat koolwitjes, een enkel zandoogje en enkele dagpauwogen. Voorgaande jaren zag ik veel dagpauwogen en Atalanta’s op de buddlea of vlinderstruik, nu dus (nog) niet. Op zaterdag stond er een artikel speciaal over vlinders in de krant. Dit weekend is het namelijk de jaarlijkse tuinvlindertelling.

Sinds het begin van de telling, 40 jaar geleden, is bijna de helft van de vlinders verdwenen (stikstof, verdroging en afname van natuur). Volgens de deskundige aan het woord lijkt het een uitstekend vlinderjaar te worden. Dat heb ik in onze tuin dus nog niet gemerkt. Maar misschien komen ze nog.

Dus help mee een steentje bij te dragen aan de biodiversiteit in je eigen omgeving. Maak de tuin niet al te netjes. Hoe netter de tuin, hoe minder beestjes. Ik vrees dat ik met deze oproep de bezitters van volledig betegelde tuinen niet over de streep zal trekken.

Harmoniekapel Delft.

Vrijdagavond trad op het evenementenveld van onze natuurpoort de Koninklijke Harmoniekapel Delft op. Laat ik beginnen te zeggen dat ik op voorhand niet erg hoge verwachtingen had van dit gratis openlucht concert. Ik ben namelijk geen liefhebber van harmoniemuziek. Maar ik werd nu echt zeer positief verrast. Het is een orkest van ongeveer 80 mensen. Ze spelen in de eredivisie van de harmonie-orkesten. En dat was te horen. Geen suf oubollig repertoire, maar bekende moderne muziek en bekende filmmuziek van b.v. star wars, de pink panter etc. En 80 muzikanten bij elkaar geven een enorm volume. Ook de dirigent was een verademing. Geen saaie man in een net pak, maar iemand die ook een vrolijke noot bijdroeg aan het geheel. Ik wist niet dat het ook zo kon. Ik heb enkele fragmenten gefilmd. Jammer genoeg te weinig, batterij leeg.

 

Enkele jaren geleden werd ik door mijn dochter Rosanne getipt over de zangeres Nessi Gomes. Ik heb wat muziek van haar opgezocht en we spraken af om een keer naar een concert van Nessi Gomes te gaan. Maar door corona en een zwangerschap van Nessi was daar nog niet van gekomen.

Dinsdag gaf ze een concert in de Dominicuskerk in Amsterdam. Om de files voor te zijn waren we al in de middag naar Amsterdam gereden. Op naar de Amsterdamse parkeertarieven. Rosanne had een plekje in een parkeergarage gereserveerd á €30,- Dan weet je tenminste wel dat je een plekje hebt. We vonden een leuk terras aan het IJ waar we de bestelling moesten doen via een QR-code op de tafel met de smartphone. Via de QR-code kwam je op de kaart waarvan je dan het gewenste gerecht kon selecteren wat je dan ook direct via Ideal moest afrekenen. Reuze efficiënt. Dan heb je alleen nog maar personeel nodig die de gevulde borden op tafel zet en die ook geen Nederlands hoeven te spreken.

De Dominicuskerk bevond zich op wandelafstand. Op de Youtube filmpjes had ik overwegend concertjes in kleine zaaltjes gezien. Maar toen ik de enorme rij voor de ingang zag, vermoedde ik al dat dit geen klein concertje zou zijn. De gigantische kerk zat helemaal stampvol! Toen we een acceptabel plekje gevonden hadden, werd ik direct geconfronteerd met de harde werkelijkheid van een kerk, namelijk harde houten banken. Ik heb in mijn leven weinig kerken van binnen gezien en dat is maar goed ook want die banken zijn verschrikkelijk. Het duurde niet lang of mijn zitvlak begon hevig te protesteren. Af en toe het gewicht verplaatsen van de ene bil naar de andere is het enige dat je kan doen om het dragelijk te houden.

We zaten tamelijk achterin. Helemaal achteraan was een bar waar je een stukje taart en een drankje kon kopen (alleen thee). Gevolg was dat bezoekers voortdurend opstonden, naar achteren liepen, bestelden en weer terug liepen. Dan moest de hele rij weer opstaan om de man of vrouw met gebak en hete thee naar hun plaats te laten gaan. Uitermate storend. Nessi zong heel mooi en bracht ook liedjes die ik inmiddels goed ken. Maar ze vond het ook nodig om veel te vertellen. Heel veel. Over de moeilijke tijden van corona en over allerlei andere zaken die me ontgaan zijn omdat ik geen zin had om dat allemaal aan te horen. Soms was ze wel een kwartier aan het praten.

Een groot deel van het publiek vond het kennelijk geweldig leuk om mee te zingen. Ik heb daar een vreselijke hekel aan. Ik kom niet om publiek te horen zingen. Ik was hier voor Nessi Gomes. En als zo’n artiest door heeft dat het publiek wil meezingen, dan gaat het meezingen ook steeds langer duren. Zo’n nummer gaat dan eindeloos lang door. Het klinkt wel mooi hoor zo’n koor van 1000 mensen, maar van mij hoeft het niet.

Ondanks enkele ongemakken was het wel een mooi concert. Maar ik denk dat het wel weer even zal duren voordat mijn billen nog een keer gegeseld zullen worden door kerkbanken.

Vorig weekend was er een “garagesale” in het naburige dorp Wouw. Een garagesale is een soort rommelmarkt vanuit je garage. Mensen die geen garage hebben, mogen ook meedoen. Zij verkopen hun spullen vanuit hun tuin. Als je ook geen tuin hebt, leg je de spullen gewoon op straat. En dus is een garagesale gewoon een populaire term voor vrijmarkt.

Ik ben geen liefhebber van dit soort markten, maar Marleen wel. En dus ging zij met een vriendin op garagesale. Geheel volgens verwachting kwam ze thuis met enkele aanwinsten voor het kleinkind in aantocht. Maar óók iets voor mij. Een boekje met de aansprekende titel “Nooit meer Frankrijk”.

Omdat ik deze week zeer druk ben geweest met de organisatie van onze avonddriedaagse is er van lezen nog niets gekomen. Die avonddriedaagse was overigens weer een succes, de lopers vonden de routes mooi en uitdagend (logisch want ik had ze gemaakt). Ook donderdag tijdens hevige regenbuien kwamen toch bijna alle ouders met kinderen, kinderwagens, buggy’s, bolderkarren, baby’s in draagzakken  en kinderen op loopfietsjes de regen trotseren. Aangezien alle routes door het bos liepen, hebben ze wel diepe en zeer grote plassen moeten overwinnen. Maar de kinderen vonden juist dát element geweldig.

Het boekje bevat een serie korte verhalen met titels zoals:

• Nooit meer de Provence
• Nooit meer tripes (tripes is pens)
• Nooit meer l’autoroute
• Nooit meer Parijs
• Nooit meer een au pair
• Nooit meer een nudistencamping
• Etc.

De volgende titel trok direct mijn aandacht: “Nooit meer liften”. Jaren geleden moest onze auto tijdens een vakantie in Frankrijk naar een garage. Hij begaf het onderweg naar de bakker. Extra vervelend, hij stond op een hellende weg. Handrem erop, deur op slot en terug wandelen naar de camping waar ik van de campingeigenaresse een telefoonnummer van een garagebedrijf kreeg. De auto werd keurig opgehaald door een monteur.

Nadat de reparatie klaar was de volgende dag, kon ik de auto ophalen. Maar het garagebedrijf was gevestigd in een stadje 25km  verderop. Van openbaar vervoer hoef je op het platteland van Frankrijk weinig te verwachten en dus ging ik liften. Het duurde niet lang of er stopte een kleine Franse auto. Ik mocht mee, maar eerst moest er plaats gemaakt worden want het was een enorme bende in het autootje. Vervolgens mocht ik instappen op voorwaarde dat ik mijn telefoon zou uitschakelen. Hij was tegen mobiele telefoons in zijn nabijheid in verband met gevaarlijke straling. Dat vond ik geen probleem en daar gingen we. Direct begon mijn chauffeur een gesprek over de vakbonden in Frankrijk. Een goede gelegenheid om mijn Frans weer eens goed te oefenen. Het was duidelijk dat mijn chauffeur zeer links georiënteerd was en daarover heel gepassioneerd kon vertellen.

Hij bracht me naar het adres van het garagebedrijf en ging ook mee naar binnen. Vervolgens begon hij zijn vakbondsverhaal ook tegen de monteurs te verkondigen, waarna een interessante discussie startte. Af en toe wist ik niet of ze ruzie maakten of dat ze het helemaal eens waren. Mijn Frans is niet slecht, maar in dat tempo was ik snel het spoor helemaal bijster. Aangezien ik het toch niet meer kon volgen, heb ik de rekening betaald, mijn chauffeur vriendelijk bedankt voor zijn service en heb mijn auto meegenomen. Terwijl hij vrolijk doorging met zijn passie.

Nooit meer liften is dus niet van toepassing op mij. Nooit meer Frankrijk overigens ook niet.