Auteur: Louis

Ik ben op vakantie, zonder televisie en zonder krant. Dus verstoken van de dagelijkse nieuwsberichten over het uitblijvende nieuwe leiderschap van Kaag en het weggevallen leiderschap van Rutte.

Vandaag was ik op het strand. Als je het leuk vindt om naar mensen te kijken, dan is het strand een geweldige plek. Van alles loopt daar rond, van peuter tot hoog bejaard, dik en dun etc. En er spelen zich allerlei taferelen af, van eindeloos waterpret tot kleine drama’s.

Schuin voor mij zat een familie. Vader en moeder met twee kleine kinderen. Een jongetje van ca. 2 á 3 jaar en een meisje van ca. 1,5 jaar. Plus nog een opa en oma. De twee kinderen waren aan het spelen met houten batjes en een balletje. Plotseling geeft het jongetje zijn zusje een klap met het batje. Niet ernstig, maar vader pakt direct het batje af en vraagt aan het kind: “Waarom doe je dat”? Ik weet niet of vader op een adequaat antwoord had gerekend, maar dat kwam niet. In plaats daarvan rende het jongetje weg. Waarheen, dat wist hij waarschijnlijk zelf niet. Vader haalde hem met een paar passen in en zette hem in zo’n klein strandtentje met de mededeling: “Ga eerst maar even nadenken!” Het jongetje spartelde en brulde het uit terwijl zijn vader hem in het tentje hield. Toen na enige tijd het brullen en spartelen was gestopt, kroop het kind voorzichtig uit het tentje in de hoop dat zijn vader hem niet terug zou duwen. Dat gebeurde niet. Hij ging vervolgens in de bolderkar zitten die het gezelschap blijkbaar gebruikte om de strandspullen te vervoeren.

Plotseling stortte het mannetje krijsend ter aarde. Waarop vader, moeder, opa en oma geschrokken zich over het kind bogen. Wat is er, wat is er??? Tussen het gekrijs klonken de woorden: “ZAAANNNDDD IN MIJN OOOOGGGEEN”. Ik heb geen idee hoe het knulletje het zand in zijn ogen had gekregen, maar kennelijk was het toch gebeurd. Het heeft zijn moeder wel een paar minuten gekost om het zand er weer uit te krijgen. Alhoewel ik denk dat het zand er met de tranen is uitgespoeld.

Zo kan ik mijn dagen wel doorkomen op het strand.

missie vaas

Vorige week schreef ik over de twee poezen die we te logeren hadden. Aangezien die poezen in onze ogen nog niet voldoende opgevoed waren en overal op- en inklommen, hadden we wat kwetsbare en kostbare goederen in veiligheid gebracht. Onder andere een redelijk kostbare vaas met kristalglazuur. Die had Marleen in de kelder veilig opgeborgen. Ik wilde samen met mijn schoonzoon een stuk oude gasleiding verwijderen uit de kelder. En je raad het al, ik stootte die vaas om waardoor hij op de grond viel en in heel veel stukken uiteen spatte. Die vaas betekende erg veel voor Marleen dus het enige en beste dat ik kon doen was om een nieuwe te gaan kopen. Alhoewel het een unica was en dus nooit exact vervangen kon worden.

Vandaag was het zo ver. Op de fiets vanuit Grijpskerke op Walcheren naar Zuidzande in Zeeuws Vlaanderen. Daar hoort een overtocht over de Westerschelde bij van Vlissingen naar Breskens. Die vaart om het half uur normaal gesproken. Aangekomen in Vlissingen was de veerboot vol en moesten we wachten op de volgende overtocht. Helaas was één van de twee veerboten kapot waardoor we een uur in plaats van een half uur moesten wachten. Niet leuk, want eenmaal ingecheckt, mocht je niet meer van de terminal af. Ook even schrikken was dat je in de terminal en op de boot een mondkapje moest dragen, want openbaar vervoer. Maar op de boot, op het dek, in de wind vond ik toch wel vreemd. Maar goed, regels zijn regels. Gelukkig had Marleen nog twee vodjes in haar tas.

In Zuidzande bij de galerie waren nog steeds nog van die mooie vazen van dezelfde kunstenaar te koop. Ik zei tegen de galeriehouder bij binnenkomst dat ik kwam met een missie en ik vertelde het verhaal van de vaas die we ca. 10 jaar geleden bij hem gekocht hadden. Marleen heeft na even wikken en wegen een mooie uitgezocht, maar die was wel 3x zo duur als de gesneuvelde. Even slikken, maar er was iets goed te maken.

Nog even op het terras bij de galerie een drankje en een appeltaart met slagroom als brandstof voor de terugreis en fietsen maar, met een breekbaar kunstwerk in mijn fietstas, veilig gewikkeld in bobbeltjesfolie. Nog een breuk zou misschien wel tot echtelijke schade leiden.

De dag ervoor hadden we in een restaurant in Domburg gereserveerd met de bedoeling om daarna nog van de ondergaande zon op het strand te genieten.  Maar op tijd in Domburg aankomen, ging ons niet meer lukken. Dat betekende doorfietsen en de afspraak een beetje verzetten.

De Dorade en de ondergaande zon in Domburg waren wel een heerlijke dagafsluiting. Missie geslaagd.

Veel mensen kunnen dit weekend genieten van Max Verstappen op het circuit in Zandvoort. Minstens zo veel mensen zullen er helemaal niet blij mee zijn (eufemisme!). Tot die laatste groep behoor ik. Eén keer ben ik er geweest, op uitnodiging van een relatie. Er waren destijds natuurlijk nog geen F1-races, maar wel andere wedstrijden. Ik vond het een vreselijke pokkeherrie en niet leuk. Ik was blij dat ik na een paar uur weg kon. Maar dat doet momenteel niet ter zake.

Nog niet zo lang geleden werden in Nederland bijna alle bouwactiviteiten stilgelegd vanwege stikstofproblematiek. Zelfs een dakkapel mocht niet geplaatst worden. Dan komt het bij mij bijzonder vreemd over dat er in Zandvoort wel geraced mag worden. Dat er op die drie dagen 3×70.000 mensen extra, niet noodzakelijke reisbewegingen gaan maken, terwijl allerlei bouwactiviteiten stilgelegd moeten worden. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de vergunningverlening een beetje geholpen is door onze nationale huisjesmelker Prins Grote Bril Bernhard jr.

Als hij tijdens de dakkapellencrisis op enkele van zijn huisjes een dakkapel had willen laten installeren, zou dat waarschijnlijk ook wel goedgekomen zijn. Maar zijn huurders hoeven denk ik niet op een dakkapel te rekenen, eerder op een huurverhoging.

Als Hugo de Jonge onderstaande beelden ziet, kan hij niet anders dan festivals alsnog direct toestaan. Over twee weken zullen we de resultaten zien van dít “geplaceerde festival”. Nederland misschien weer donkerrood.

Oppas

In mijn dorp zijn er meerdere mensen die op hun kleinkinderen passen. sommigen af en toe, maar voor velen is het bijna een full time baan. Nu hebben wij er inmiddels ook kennis mee mogen maken. Dochter en schoonzoon waren op vakantie in het buitenland en er deed zich plotseling en onverwacht een noodsituatie voor waardoor hun twee poezen geëvacueerd moesten worden. Die zijn vervolgens anderhalve week bij ons in huis geweest. Twee poezen, nog jong, vergelijkbaar met een kleuter en een puber, hebben erg veel aandacht nodig. Naast een heel eigen voedingspatroon en kattenbakken moest er ook een gedisciplineerd deuren-sluit-regime ingevoerd worden. Want naar buiten mocht niet, ontsnappen zou rampzalig kunnen uitpakken. Dure raskatten en onze eigen poes Herman, tijdelijk verbannen naar buiten, die haar territorium verdedigt, zou tot onaangename situaties kunnen leiden.

Ze zijn inmiddels weer thuis, de poezen en de kinderen, en wij een ervaring rijker. Een goede voorbereiding op echte kleinkinderen die misschien nog wel eens komen.

Marleen heeft haar niet aflatende tekenlust op de diertjes kunnen botvieren en een hele reeks snelle portretten gemaakt in allerlei posities. In het volgende korte filmpje zijn enkele van de tekeningen te zien.

Stientje en Cora

Stientje van Veldhoven was tot juli van dit jaar Staatssecretaris voor Infrastructuur en Waterstaat. Ik noem haar Stientje Statiegeld (vanwege het statiegeld op kleine PET-flesjes).

Ze wachtte dus niet op de vorming van een nieuw kabinet, want dat duurt toch wel erg lang. Maar toch is het niet netjes om zo’n belangrijke functie voortijdig op te zeggen waardoor voor een paar maanden een “invaller” gezocht moest worden. Van haar kan ik die beslissing nog enigszins billijken want ze gaat aan de slag als Vice President en Directeur Europa voor het World Resources Institute, een wereldwijd kennisinstituut op het gebied van duurzaamheid, klimaat en ontwikkelingssamenwerking. Maar ze begint pas op 1 september. Ze had dus best nog wel wat langer haar werk als Staatssecretaris kunnen blijven doen.

Nu stapt Cora van Nieuwenhuizen ook eerder op.

Ze wordt voorzitter van de brancheorganisatie van energiebedrijven. Dat is wel een ander verhaal. Klinkt mooi die functie, maar in werkelijkheid wordt ze lobbyist, in een sector waar ze als minister ook mee bezig was. Begin dit jaar zwaaide ze korte tijd de scepter over het ministerie van Economische Zaken en Klimaat (EZK). Dat ministerie gaat over alles wat met energie te maken heeft, zoals de gaswinning,  elektriciteitsnetwerken en klimaatmaatregelen. Ze heeft dus kennis van allerlei gevoelige informatie.

Ministers en Staatssecretarissen die voortijdig met hun kennis een goed betaalde baan zoeken, is niet goed voor het vertrouwen in politici en dus in de politiek. En ik heb het gevoel dat 2021 toch al geen goed jaar is voor het vertrouwen in de politiek!

Kaag

Veel angstige mensen bleven achter in Afghanistan. Nederlanders met een Afghaanse afkomst die het negatieve reisadvies negeerden, helpers van onze soldaten, kunstenaars, muzikanten, vrouwelijke sporters, politici die voor vrouwenrechten streden en ga zo maar door. Maar gelukkig heeft Afghanistan 150% aandacht van Sigrid Kaag.

Als ze dit net zo doortastend doet als bij de formatie van een nieuwe regering, vrees ik dat die arme sloebers nog lang in onzekerheid zullen blijven.

Voor de tweede achtereenvolgende week ga ik het over treurig nieuws hebben.

Dinsdag greep de politie in tijdens een demonstratie in de legerplaats Harskamp (gemeente Ede, onderdeel van de bibelbelt) tegen de komst van honderden vluchtelingen uit Afghanistan bij een noodopvanglocatie. Dorpelingen staken onder meer autobanden in brand.

Ik begrijp goed dat er veel mensen zijn die vinden dat Nederland vol aan het worden is. Denk o.a. aan woningnood. Maar iedereen die enigszins op de hoogte is van wat er in de wereld gebeurt, weet ook dat Afghanistan momenteel een uiterst ongezellig land aan het worden is. En je moet toch wel onder een steen leven als je niet weet dat er mensen in Afghanistan wonen die hun leven gewaagd hebben om onze soldaten te helpen in die heel moeilijk omstandigheden daar. Ik vind het diep droevig dat je dan gaat protesteren om die mensen die alles hebben moeten achterlaten en die dramatische toestanden hebben doorstaan, dat je die dan op zo’n manier wilt tegenhouden. Er werd “Eigen volk eerst” geroepen en spandoeken met leuzen als “Auschwitz back for blacks” En dan gebeurt dat nota bene in een gereformeerd dorp waar de mensen 3x per dag naar de kerk gaan en waar je enige barmhartigheid zou mogen verwachten. Gelukkig zijn er ook inwoners van Harskamp die zich op een andere, hulpvaardige manier hebben laten horen.

Ander treurig nieuws was het overlijden van Charlie Watts. Niet dat ik iets speciaals met Charlie Watts  had, maar hij maakt deel uit van een generatie van muzikanten waarmee ik ben opgegroeid en (een beetje) oud geworden ben. Ieder jaar verdwijnen er weer een aantal naar de eeuwige jachtvelden en daarmee verdwijnt ook steeds een klein stukje van mijn jeugd. In 1970 vielen er 3 iconen in korte tijd weg (Jimmy Hendrix, Jim Morrison en Janis Joplin). Dat is lang geleden en was een droevig jaar. Maar de laatste jaren gaat het heel snel. Steeds als ik zo’n bericht hoor of lees, veroorzaakt dat een soort van melancholisch, treurig gevoel bij mij. Waarschijnlijk zal de snelheid waarmee het muzikantenbestand uit de jaren ’60 en ’70 wordt uitgedund alleen maar toenemen (tot ze op zijn). Ik moet er maar aan wennen.

Ik ben heel politiekbewust. Ik houd bij wat er allemaal speelt in de binnenlandse- en buitenlandse politiek. En ik had nooit veel op met mensen die erg negatief over onze Nederlandse politiek zijn. Maar momenteel gebeuren er dingen die mijn positivisme aan het wankelen brengen.

Bij het formeren van een nieuwe regering lijkt het alsof onze politici meer met hun electorale belangen bezig zijn dan met het landsbelang. Er zijn genoeg dossiers die een voortvarende formatie noodzakelijk maken zoals bestrijding van de georganiseerde misdaad, de huizencrisis, de stikstofcrisis, om er maar eens een paar te noemen. Toch zie ik die urgentie niet.

• Wat zullen de VVD-stemmers ervan vinden als de VVD toch met PvdA en Groen Links in zee zou gaan?
• Wat zouden de D66-stemmers ervan vinden als Kaag toch met de ChristenUnie in zee zou gaan?
• Wat zouden de PvdA-stemmers ervan vinden als Ploumen toch zonder GroenLinks in een kabinet zou stappen?
• Wat zouden de GroenLinks-stemmers ervan vinden als Klaver toch zonder de PvdA in een kabinet zou stappen?
• En wat zouden de CU-stemmers ervan vinden als Seegers toch met D66 in een kabinet zou stappen?

Kortom, zo houden de partijen elkaar in een houdgreep. Nu lijkt er een cosmetische truc uit de hoge hoed getoverd te worden waarbij ze net doen alsof GroenLinks en de PvdA één partij zijn, dan kan het ineens wel. Alhoewel ook die truc lijkt te gaan falen. We wachten nu al maanden en er is nog geen zicht op politieke leiders met moed. Op welke partij moet ik in de toekomst gaan stemmen? Waar is het leiderschap van Rutte? Wat blijft er over van het “nieuwe leiderschap” van Kaag?

Dan de kwestie Afghanistan. Hoe is het mogelijk dat Frankrijk en Engeland al 2 maanden bezig zijn met evacuaties? Hoe is het mogelijk dat Duitsland, Engeland en de VS nu nog steeds hun landgenoten en Afghaanse medewerkers kunnen evacueren en Nederland niet? Als er dan eindelijk 2 vliegtuigen gestuurd worden, gaat er één kapot en de ander komt ’s avonds in Kaboel aan als niemand meer het vliegveld kan bereiken. Weer een dag voorbij. Ik vind het een beschamend tafereel. We stevenen af op een tweede Srebenica. Weer laten we weerloze mensen die op onze hulp rekenden, in de steek. En de U van de EU kunnen we wel vergeten. Ieder land doet het op eigen houtje, kennelijk zonder enige coördinatie.

Ik wil het deze week maar hierbij houden.

Afgelopen week zijn we met fietsvakantie geweest. Fietsen in de Pfaltz in Duitsland. Door wijnvelden, langs de Rijn en de Neckar en door pittoreske dorpjes.

Iedere dag een etappe fietsen en overnachten in een ander hotel. De bagage werd iedere dag netjes naar het volgende hotel gebracht. Wij hoefden dus slechts wat spullen voor onderweg mee te nemen. De weken ervoor had het in dit gebied heel veel geregend. De akkers en natuurgebieden stonden nog gedeeltelijk blank. Maar wij hadden super geluk want deze week was het prachtig weer. Op vrijdag zelfs 30+ graden!

Op de eerste dag kwam er een soort van reisleider die ons de benodigde informatie gaf. Een mapje met kaartjes die zo klein waren dat ze erg moeilijk leesbaar waren. Maar daar kwamen we later pas achter, toen we ze moesten gebruiken. Het mapje bevatte ook gedetailleerde routebeschrijvingen, in het Duits. Het betreft namelijk een Oostenrijkse reisorganisatie (Eurobike). Mijn Duits is goed dus dat zou geen probleem moeten zijn. Verder vertelde hij dat hij dit werk al 15 jaar doet en dat hij met een Italiaanse vrouw getrouwd is. Goed om te weten, toch!? Ook vertelde hij dat de routes gemarkeerd zijn.Met een soort euroteken met pijl.

Er kon er wel eens één ontbreken omdat in de dorpen niet iedereen gediend is van die stickers op lantaarnpalen. Dat bleek later een understatement te zijn.

Behalve ons waren er nog 2 Duitse koppels die met elkaar fietsten en een Nederlands stel van begin 50. Die laatsten fietsen acculoos. “Zo lang we dat nog kunnen, geen e-bike”, zei de dame Volgens mij was dat een beslissing die geheel democratisch door de vrouw genomen was. Haar man had weinig keus. Sommige dagen zaten er in de etappes behoorlijk steile hellingen en moesten de acculozen hevig transpirerend naar boven lopen. Vrolijk zwaaiend passeerden wij ze dan. Gelukkig voor hen, maar ook voor ons, waren de hotels super-de-luxe met perfecte Duitse bedden.

We ontdekten ook enkele bijzondere verschillen tussen Duitsland en Nederland. Zo kan je in Duitsland lang niet overal met pin betalen. Soms alleen maar contant en andere keren alleen met een creditcard. Je moet dus altijd voldoende contant geld bij je hebben voor boodschappen, een ijsje of op een terras.

Ook bleek het vinden van een acceptabel restaurant soms niet eenvoudig. Heel veel gesloten of met vakantie wat merkwaardig is in het hoogseizoen. Wel veel kebabzaakjes, pizzawinkels die de naam pizzeria niet kunnen dragen en veel, heel veel ijswinkels die hier ijscafé’s genoemd worden. Op donderdag hebben we minimaal 2 uur gezocht. Eerst op Google restaurants zoeken en naar reviews kijken. En dan met Google Maps door de stad sjokken om het gekozen restaurant met veel goede reviews te vinden. Eindelijk na lang wachten voor veel rode verkeerslichten, blijkt het restaurant dicht te zijn of helemaal niet meer te bestaan. De zin in lekker eten sloeg eerst om in verbazing, later in stress en na de zoveelste mislukking in agressie. We hebben uiteindelijk ons toevlucht gezocht bij een Tai’s restaurant dat we overigens niet gegoogeld hadden. Waar we wel lekker gegeten hebben.

Van de routes die we fietsten, hadden we zoals gezegd routebeschrijvingen gekregen. Die waren echter niet goed bruikbaar. Dat lag niet aan onze kennis van het Duits want ook de Duitse echtparen konden er niet mee werken. Maar gelukkig waren de routes ook gemarkeerd, althans af en toe. Op veel cruciale punten ontbraken ze en op andere plekken zaten er meerdere op dezelfde lantaarnpaal.

Ook een keer twee pijlen die in tegenovergestelde richting wezen. Dan ga je dus zeker goed, of fout. Als je een keer verkeerd rijdt, zie je daarna natuurlijk geen enkele markering meer. Dat had tot gevolg dat we de eerste twee dagen erg hebben moeten zoeken en ook verkeerd gereden zijn. Gelukkig is er dan als redder in nood Google Maps om weer ergens terug op de route te komen.

Op dag drie ontmoetten we bij het ontbijt het acculoze Nederlandse stel. Zij gebruikten een app van de reisorganisatie. Die app had ik ook wel gevonden maar aan een app heb je niets als er geen bestanden in zitten. De dame in kwestie had de gpx-bestanden van de etappes opgevraagd waardoor je met gps kon fietsen. Ze heeft me die bestanden direct gemaild en vanaf dat moment was het vinden van de juiste route “piece of cake” en hadden we de onbruikbare routebeschrijvingen, de veel te kleine kaartjes en de markeringen helemaal niet meer nodig. Maar het is natuurlijk dom van mezelf geweest. Ik had dat ook moeten bedenken. De reisorganisatie moet die bestanden natuurlijk standaard opsturen als onderdeel van de reis of onze reisleider met Italiaans echtgenote had het even moeten melden.

De coronaregels zijn in Duitsland veel strenger. Overal moeten die speciale medische mondkapjes op. In de winkel, in het restaurant, in het hotel, je werd er soms een beetje gek van, overal dat gekke vogelbekdiermondkapje op. Ik heb het nagevraagd, maar in bed mocht het mondkapje af.

En in de hotels moet je die corona QR-code laten zien. Maar of het mijn telefoon was die ik liet zien of die van iemand anders, dat kon je niet zien. Niet echt waterdicht dus.

Een prettige meevaller was dat de bagage iedere dag bij het juiste hotel afgeleverd werd.

De verkeersregels voor fietsers zijn ook anders dan in Nederland. Als er geen fietspad is, moet je op het trottoir fietsen. Dus een beetje tussen de voetgangers laveren. Maar het lastige is dat dit niet overal zo is. Bijvoorbeeld in rustige dorpen niet, maar in drukke steden wel. Soms staat het duidelijk aangegeven, maar lang niet altijd. In de steden vonden wij het wel gevaarlijk. Wij fietsten langzaam over het trottoir, maar de Duitsers zelf crossen met hoge snelheid tussen de voetgangers door met fietsen, met elektrische stepjes en ander rollend materieel.

Je zou misschien denken na het lezen van bovenstaande kleine ergernissen, dat we het niet naar onze zin gehad hebben. Maar dat is niet het geval. Het was hartstikke leuk, prachtige omgeving en mooi weer. Zeker voor herhaling vatbaar. Maar dan wel vanaf het begin met gps-begeleiding.

De Olympische spelen zijn bijna afgelopen. Ik ga het niet hebben over de resultaten zoals het goud van die geweldige hockey vrouwen, of over die treurig gemiste penalty van Lieke Martens. Ook niet over die baanwielrenners die zulke dikke dijbenen hebben dat ze nooit confectiebroeken kunnen dragen. (Overigens geldt dat ook voor mij maar niet vanwege de omvang van mijn dijbenen, maar omdat mijn benen wat aan de korte kant zijn). Ik ga ook niets zeggen over Sifan Hassan met haar geweldige inhaalrace nadat ze gevallen was, ook niet over Kiran Badloe, ook wel de lantaarnpaal genoemd, die de beste surfer werd met een blauwe pijl op zijn hoofd.

Maar wel over enkele leuke, opvallende of bijzondere gebeurtenissen tijdens de Olympische Spelen.

Hoe blij kan iemand zijn als hij vierde is geworden, maar toch naar de finale mag (en daar laatste wordt). Hij wordt de opvolger van Churandy Martina die verderop nog ter sprake komt :

De Olympische sporters hebben meestal een heel team van trainers, fysiotherapeuten, sportartsen en andere begeleiders om zich heen en een sponsor voor de kosten van trainingskampen ed. Maar Emma Oosterwegel, een 7-kampster, heeft een bronzen medaille gehaald zonder al die hulp. Zij heeft het allemaal op eigen kracht moeten doen en dat is heel knap. Ze trainde samen met Emma Vetter die zilver haalde. Beiden werden getraind door de vader van Emma. Dat was de enige steun voor Emma.

Shanne Braspennincx werd 6 jaar geleden getroffen door een hartinfarct en kon daardoor niet meedoen aan de vorige Olympische spelen. Maar nu won ze goud bij het Keirin (een discipline bij wielrennen). Heel knap teruggekomen.

Sifan Hassan kan en mag ik niet vergeten. Op haar 15e werd ze door haar moeder op het vliegtuig gezet met de woorden: “Ga naar Europa, daar heb je meer kansen dan hier”. Ze kwam in Nederland in een AZC en daarna in een gastgezin dat haar goed opving. Ze ging hardlopen en werd ontdekt als talentvol. Nu heeft ze in Tokio een bijna onmenselijke prestatie geleverd. Op de 1500m series gevallen en alsnog gewonnen. Later in de finale brons. Bij de 5000m en de 10.000m goud. Een meisje alleen in een vreemd land die dit op eigen kracht bereikt. Een lesje in doorzettingsvermogen! Nog een keer de samenvatting van de 10 kilometer die ze wint na al die races en de val op de 1500 meter:

Onze veteraan Churandy Martina die altijd blij is, ging de mist in bij het overgeven van het stokje bij de estafette waardoor het team gediskwalificeerd werd. Nu is Churandy een eeuwig blije man dus kon zelfs dit hem niet verdrietig maken. Een paar jaar geleden heb ik al eens een optreden van hem, samen met Erika Terpstra, die ook nooit van het toneel verdwijnt, in mijn blog verwerkt. Maar omdat dit optreden voor hem zo kenmerkend is, laat ik het nogmaals zien.

De Amerikaanse voetbaldames hebben “slechts” een bronzen medaille behaald. Volgens Donald Trump hebben ze geen goud behaald door de “radicale groep linkse maniakken in het team”. Trump schreef verder onder andere:

…….”De vrouw met het paarse haar speelde verschrikkelijk en spendeert te veel tijd aan het nadenken over radicaal linkse politiek en niet aan haar job”…….

Trump was in 2019 boos omdat sommige speelsters niet naar het Witte Huis wilden komen na het winnen van de wereldtitel. Hij blijft een heel slechte verliezer.

Minstens zo triest was de bijna deportatie van een Wit-Russische atlete die het niet eens was met de beslissing van haar coach om haar aan een onderdeel mee te laten doen waarvoor ze helemaal niet getraind had. Ze moest pardoes teruggaan naar Wit-Rusland. Omdat ze door haar familie was gewaarschuwd dat ze zou worden opgepakt, verkoos ze om asiel aan te vragen in Polen.

Dat we in Nederland ook idioten hebben rondlopen bewees het volgende treurige bericht in de krant deze week:

De eigenaar van een salsadansschool had besloten om in zijn dansschool alleen nog volledig gevaccineerde mensen toe te laten. Hij wil zijn leerlingen een veilige omgeving bieden. Sindsdien wordt hij geconfronteerd met aanhoudende bedreigingen van antivaxers.

Ook Willem Engel heeft weer van zich laten horen (toevallig ook dansleraar). Hij heeft zijn aanhangers opgeroepen om medewerkers van GGD-priklocaties te fotograferen. Engel wil dat zijn achterban foto’s en filmpjes van de medewerkers van de GGD maakt, zodat ze over een paar jaar voor voor de rechter gebracht kunnen worden, zo liet hij in een boodschap op Twitter weten. Ik denk dat Willem Engel beter naar Wit Rusland kan emigreren. Misschien heeft Lukashenko nog wel een leuk baantje voor hem. Als dansleraar bij de geheime dienst FSB.

We hadden online een kledingrek voor mijn schoonmoeder besteld bij Blokker. Tegenwoordig is het zo dat je bestelt bij Blokker, maar dat de bestelling uitgevoerd wordt door een ander bedrijf dat artikelen levert. Dat doen alle online winkels op die manier. De bestelling werd snel geleverd.

Marleen ging het rek de volgende dag bij haar moeder in elkaar zetten. Maar helaas, er ontbraken 2 buizen die essentieel waren voor het rek. De eerste reactie gaat dan naar het bedrijf waar je het artikel hebt besteld, in dit geval Blokker. Maar die verwijzen je direct door naar de leverancier. Een klacht kon per mail ingediend worden. Daar deden ze niet moeilijk en stuurden direct een nieuw exemplaar. Met de mededeling dat het incomplete rek niet geretourneerd hoefde worden. Dat is toch merkwaardig. Kennelijk zijn die dingen zo goedkoop dat retourneren meer kost.

De schok was groot toen bleek dat ook bij het nieuwe exemplaar buizen ontbraken. Ik dacht direct, dan maken we van twee incomplete rekken één complete. Maar, het waren nota bene dezelfde buizen die ontbraken. Dat toeval leek mij een beetje te veel van het goede. Alle buizen waren apart in gesloten plastic verpakt. Na een nauwkeurig onderzoek ontdekte ik dat ín twee van de in plastic verpakte buizen nog een andere buis verstopt zat. Met andere woorden, beide sets waren wel compleet. Wat nu te doen? Eén set terugsturen of beide houden? Ik besloot dat ik er zelf wel één kon gebruiken en de ander zoals bedoeld naar mijn schoonmoeder. Aangezien eerlijk het langst duurt, hebben we dit netjes gemeld bij de leverancier en natuurlijk betaald.

Wat is de relatie tussen nek en oog?

Iets meer dan een week geleden kreeg ik last van mijn nek/schouders. Ik dacht, een verrekte spier. Maar vorig weekend werd het ineens veel erger. Ik was opeens een soort van invalide met op veel plaatsen pijn door uitstraling.

• Vraag 1: Hoe kom je eraan?
• Vraag 2: Hoe kom je eráf?

Ik besloot maandag de huisarts maar eens te bellen. Hij was snel klaar met zijn diagnose: een geblokkeerde zenuw tussen de 2e en 3e nekwervel en behandeling door een manueel therapeut. Mijn linker ooglid was die ochtend een beetje dik en hing over mijn oog. Ook een vorm van uitstraling dacht ik.

Mijn bezoek aan de therapeut en de oefeningen die ik vervolgens braaf heb uitgevoerd, zorgden voor een snelle verbetering. Naarmate het met mijn nekwervels het beter ging, werd mijn oog steeds dikker.

’s Morgens zat het oog dichtgeplakt. Toch maar weer de huisarts gebeld voor een zalfje of een druppeltje. Het had natuurlijk helemaal niets te maken met die nekblessure, maar was gewoon een bacteriële infectie. Toeval dus, geen relatie.

Krista en haar slurfje

Deze zomer is het voor sporthaters wel heel erg tandenknarsen met een EK-voetbal, Tour de France, Olympische spelen en de Vuelta die nog komt. Overigens behoor ik niet tot de sporthaters, in tegendeel zelfs. Maar ik kan me voorstellen dat het niet meevalt als iedere dag op radio en tv alles om sport draait. Máár, er is ook wel eens iets leuks op tv. Neem bijvoorbeeld het programma “Het echte leven in de dierentuin” op de zaterdagavond. Verborgen camera’s leggen het dierenleven in Diergaarde Blijdorp vast. De gepassioneerde verzorgers vertellen wat hun dieren dag en nacht beleven en wat dat betekent. Er volgen nog een aantal afleveringen en ik raad iedereen aan om te kijken. Hier alvast een stukje uit een eerdere aflevering:

Naar de bioscoop

Er was veel publiciteit rond één van de laatste Nederlandse films “De Slag Om De Schelde”. Wij zijn geen frequente bioscoopbezoekers. Maar aangezien De Slag Om Wouwse Plantage, waarover ik eerder al eens schreef in oktober 2019, onderdeel was van de Slag om de Schelde, besloten we om die film te gaan bekijken. Een korte quote uit mijn blog uit oktober 2019:

……..”1600 Canadese soldaten met 80 tanks en 120 kanonnen hebben in Wouwse Plantage 4 dagen hevige strijd geleverd met de Duitse bezetters. Er werden zelfs vlammenwerpers ingezet. Tijdens die 4 dagen zijn 75 Canadese en even zo veel Duitse soldaten gesneuveld. Wonderbaarlijk is het dat er slechts 3 inwoners van Wouwse Plantage om het leven zijn gekomen……”

In Roosendaal is er een spiksplinternieuwe bioscoop. Die werd het voor ons filmavondje. Helaas viel de nieuwe bioscoop een beetje tegen. In mijn jonge jaren woonde ik in Amsterdam. Toen ging ik naar Tuschinski. De oudste en mooiste bioscoop van Nederland.

In die tijd werd je door een mevrouw met een lampje in een donkere volle zaal naar je zitplaats gebracht. Er wás destijds maar één zaal. Maar nu hebben bioscopen meerde zalen en in iedere zaal zitten dan 10, soms 20 mensen. Het kan voorkomen dat je er alleen zit. Je mag dan zelf je plekje zoeken. Geen mevrouw met een lampje dus. De charme is er wel een beetje af.

De film viel ook een beetje tegen. Hij ging alleen over dat ene gevecht bij de Schelde. Weinig diepgang dus. Marleen verliet na tweederde van de film de zaal  omdat alle geamputeerde ledematen, opengebarsten hoofden en opengereten buiken haar iets te veel werden. Ze dacht in de foyer iets te gaan drinken. Maar helaas, er was geen foyer, ook geen personeel meer. Slechts een automaat waaruit je popcorn kon trekken.

Een romantisch avondje bioscoop zit er niet meer in

Bij ons in de tuin verblijven twee soorten duiven, Turkse tortelduiven en houtduiven.

De houtduiven vinden het prettig om ons huis en tuin te gebruiken om zich voort te planten. Meestal zoeken ze daarvoor een veilige plek. Maar niet altijd.

Over deze boom in onze tuin heb ik in het verleden al eens geschreven. Een esdoorn die we in het najaar altijd helemaal kaal knippen zodat alleen de stam overblijft. Ieder voorjaar loopt hij in sneltreinvaart weer uit.

Een  houtduivenechtpaar besloot om in deze boom een nest te bouwen. Duiven zijn geen geweldige bouwvakkers. Voor ieder takje dat ze in hun zeer slordige nest verwerken, vallen er eerst een paar naar beneden waardoor er steeds een stapeltje takken onder de boom ligt. Het is wonderbaarlijk dat de eieren erin blijven liggen.

Tijdens de bouw rende onze poes Herman al enkele keren de boom in om één van de duiven te pakken. Die was gelukkig snel genoeg de boom uit. Desondanks bleven de dappere duiven onverstoord takken aanvoeren voor hun bouwwerk. We hebben de duiven geholpen door gaas om de stam van de boom aan te brengen zodat Herman de duiven niet meer kan bespringen. De vraag is of de duiven echt zo dapper zijn of dat ze gewoon erg dom zijn.

Behendige piloten zijn het in ieder geval niet. Tijdens onze lunch besloot één van de duiven het nest even te verlaten, waarschijnlijk om te eten. De duif kwam uit de boom, zette een daling in en vloog richting onze maaltijd onder de parasol. Hij leek even helemaal de weg kwijt. Een stijging inzetten onder de parasol kon natuurlijk niet.

Het leek er even op dat hij op mijn bord terecht zou komen, maar hij herstelde op op tijd en vloog onder de parasol weg. We gaan nog veel lol beleven van deze duiven.

Onfortuinlijke Update

Op het beeldscherm van mijn Lenovo laptop verscheen regelmatig het verzoek om een Lenovo update uit te voeren. Die vraag kwam altijd op een slecht moment, als ik b.v. mijn wekelijkse blog zat te schrijven. Deze week op maandag besloot ik dan toch maar op “ja” te klikken.

Er gebeurde van alles, onder andere zag ik beelden voorbij komen die we in het DOS-tijdperk zagen. Dat vond ik wel zorgelijk. Maar ik ging er vanuit dat het wel goed zou komen. Na een kwartier was de update nog niet klaar en het beeldscherm zwart. Ik ben maar koffie gaan drinken in de veronderstelling dat het daarna wel gedaan zou zijn. Maar het beeld bleef zwart de rest van de dag. ’s Nachts tijdens de plasronde nog snel even gekeken, nog steeds zwart. Ook de volgende ochtend nog zwart.

Eerst maar eens meneer Lenovo bellen. Maar de service-afdeling bleek weinig service te verlenen. “Dat gebeurt wel meer bij oude computers” werd me verteld. Mijn laptop was ten slotte al 5 jaar oud en dan heb je iets uit de prehistorie, volgens de servicemedewerker. Zou dit het einde van mijn laptop betekenen?????

Nieuwe poging, een lokale reparateur gegoogeld. Ik mocht mijn laptop ’s middags brengen, bij een jonge bink die gewoon aan huis werkt. Nog geen twee uur later belde hij op, laptop gerepareerd! Bios update uitgevoerd (zegt me niet veel, maar dat maakt niet uit). Kosten: €40,-

Bedankt meneer Lenovo, voor de opbeurende diagnose.

Mijn reis naar Mars

Oliver Daemen is samen met weldoener Jeff Bezos en nog een oude dame 10 minuten in de ruimte geweest. De hoogste bieder had 28 miljoen Euro geboden voor dit tripje van 10 minuten. Die hoogste bieder haakte echter af en toen kon Oliver mee voor een “significant” lager bedrag stond er in de krant. Niets blijft geheim en dus heb ik uit welingelichte kring vernomen dat het €250 en 100 Jumbo koopzegels heeft gekost.

Op 28 februari schreef ik het volgende: ….”Ik heb me inmiddels opgegeven om over een jaar of 15 met een bemande reis naar Mars mee te gaan. Lijkt me reuze spannend. Sinds Major Tom van David Bowie droom ik daar al van. Al liep het met Major Tom niet zo goed af….”(https://www.louiskrook.nl/op-naar-mars/).

Nu Jeff Bazos eenvoudige burgers de mogelijkheid biedt om voor een vriendenprijsje met zijn raket ruimtereisjes te maken, komt mijn droom wellicht eerder uit. Die Jeff is een echte goeierd. Hij heeft ook zijn medewerkers van Amazon bedankt dat ze zijn rakethobby willen bekostigen. Zijn medewerkers doen dat ook welwillend want ze hebben een prettige baan bij Amazon.

Sinds ik begonnen ben met tennis, heb ik op vrijdag les van Bart. Het gaat hartstikke goed. Ieder week gaat Bart harder slaan, laat hij me meer lopen en leert me weer iets nieuws bij. Zo ook vorige week vrijdag, een heerlijke les waarin ik behoorlijk afgebeuld werd.

Een paar dagen later, op maandag, speelde ik tegen Jos mijn wekelijkse single partij. Alleen ging het deze keer niet zo goed als anders en zeker niet zo goed als een paar dagen eerder met Bart. Ik kreeg geen bal fatsoenlijk over het net, of ik sloeg in het net, tekort, uit enz. Het was dramatisch. Tijdens het spelen merkte ik iets aan de ballen. Ze waren erg zacht, veel zachter dan mijn eigen ballen.

Het is natuurlijk een beetje kinderachtig om je slechte spel te steken op de ballen. Maar na een uur frustratie zei ik tegen Jos: ik wil toch eens even míjn ballen testen”. En ja hoor, direct won ik de volgende games. Het waren dus tóch die zachte ballen. Voor mij was het duidelijk, zorg dat je ballen op spanning blijven.

Il dottore

Ik kom nog even terug op het EK voetbal 2021. Al heel snel mislukt voor Nederland, maar in zijn geheel tamelijk bizar verlopen. Er was een “poule des doods” waarin drie favorieten voor de eindzege zaten. Alle drie werden ze later in het toernooi geëlimineerd. De enthousiaste Denen waar onze Nederlandse voetballers een voorbeeld aan zouden moeten nemen, werden helaas uitgeschakeld door onze scheidsrechter Danny Makkelie. In de finale schakelden de Engelsen zichzelf uit in de penaltyreeks.

Was er dan niets leuks te zien? Toch wel, ik heb het meest genoten van het volgende fragment:

Wat gebeurde er? Italië en Spanje hebben gelijkgespeeld, ook na twee keer een kwartier verlenging. Dan moet er getost worden voor de strafschoppenreeks. Wie mag beginnen en aan welke kant van het veld? De Spaanse aanvoerder Alba probeert de scheidsrechter te overtuigen dat hij de tos gewonnen heeft en niet de Italiaanse aanvoerder Chiellini. Dan begint Il Dottore Giorgo Chiellini, de spijkerharde centrale verdediger van Italië, aan een prachtige act. Breed lachend noemt hij Jordi Alba die bijna 20cm kleiner is, leugenaar, duwt hem plagerig weg en geeft hem een hug, meer een houdgreep, waarbij hij hem van de grond tilt en de benen van Alba in de lucht laat bungelen. En Chiellini maar lachen. De arme Jordi Alba was volledig de kluts kwijt hetgeen niet prettig is voor de aanvang van de beslissende penalty’s. Chiellini gedroeg zich alsof hij net bij een feestje binnenkwam. Eerste klas psychologische oorlogsvoering. Chiellini won de tos, Italië won de strafschoppenreeks. Hij wordt overigens Il dottore genoemd omdat hij afgestudeerd econoom is.

Hoepelen

Na mijn blog van vorige week werd ik er door mijn eega op gewezen dat er in ons dorp behalve de avonddriedaagse nog een evenement was geweest: “Hoepelop”. Een workshop hoepelen voor jong en oud. Het was niet eenvoudig hiervoor veel volwassenen warm te laten lopen. En mannen wilden al helemaal niet. Derhalve was ik in eerste instantie de enige volwassen deelnemer van het mannelijk geslacht. Uiteindelijk wist de initiatiefneemster van dit evenement ook haar eigen echtgenoot over te halen. Kennelijk zijn veel volwassenen bevreesd om voor gek te staan.

De enthousiaste instructrice deelde de hoepels uit. Kinderen een kleine hoepel, volwassenen een grote hoepel. “Probeer eerst maar eens een beetje” zei ze. Tot mijn eigen verbazing lukte het me al erg goed zonder enige aanwijzing. Terwijl de meesten stonden te ploeteren, was ik al lekker aan het hoepelen. Kon ik laten zien dat je ook op je 67ste nog soepele heupen kan hebben. We moesten ook al lopend hoepelen, maar dat bleek lastig te zijn. Behalve met het lichaam hebben we ook geleerd om met de handen hoepelkunstjes te doen.

Na afloop van de workshop was iedereen razend enthousiast. In september nog maar een keer organiseren. Nadat ze mij gezien hebben, zullen er meer mannen over de brug komen (hoop ik).

Vorige week schreef ik over het knuffelen en zoenen dat door corona, op zijn minst tijdelijk, verbannen is. Wat mij betreft definitief.

Ik verbaas me iedere week over het fanatisme waarmee voetballers knuffelen na een doelpunt. Tijdens het EK dat roemloos verloren werd door onze oranje voetballers die vooral uitblonken in wandelen, werd ik er dagelijks mee geconfronteerd. Het massaal knuffelen gebeurde zonder uitzondering door alle landenteams. Kennelijk is dit fenomeen niet cultuurgebonden, maar sportgebonden.

Ik voetbal gelukkig niet. Maar ik tennis tegenwoordig wel. Ik speel in diverse groepjes, o.a. in een mannengroep van ex-badminton collega’s die al veel eerder hun badmintonracket hadden ingeruild voor een tennisracket en in een 55+ groep. In de 55+ groep ben ik de jongste, tenzij er groepsleden zijn jonger dan ik maar die er vreselijk oud uitzien. Andere mogelijkheid is dat ik er juist ontzettend jong uitzie.

Deze week was mijn mix-partner een uiterst vriendelijke dame van 81 jaar die ooit waarschijnlijk goed kon tennissen, maar nu een beetje stram in de benen is. Ik probeer me dan voor te stellen hoe dat zou uitpakken iedere keer als we een game winnen. Dat ik dan fanatiek boven op die oude dame duik om haar intens te knuffelen vanwege deze glorieuze overwinning. Om nog maar niet te spreken van een overwinning van de hele partij. Ik denk dat dan de traumahelikopter er aan te pas zou moeten komen. Mocht de knuffelcultuur onverhoeds overslaan naar de tennissport, dan blijft me geen andere mogelijkheid dan te gaan schaken. Dat doe je alleen, slechts met een tegenstander.

Avonddriedaagse

Binnen ons bestuur van de stichting Natuurpoort Wouwse Plantage ontstond enige tijd geleden het plan om een avonddriedaagse te organiseren voor ons dorp. Na het afgelasten van andere mooie evenementen ten gevolge van coronamaatregelen, zou dit een leuke activiteit zijn die wél door zou kunnen gaan. Het was kort dag om dit festijn te organiseren en we gokten op 30 tot 50 deelnemers. Als snel bleek dat het er meer werden. Toen 100 dichterbij kwam, besloten we ruim medailles in te kopen, 130 stuks. Maar ook dat aantal werd verpletterd. Dat werd een probleem. We moesten medailles bij bestellen. Maar hoeveel? En zijn die er dan op tijd? De teller stopte uiteindelijk op 167 deelnemers en de laatste medailles arriveerden net op tijd.

Het werd een prachtig feest. Mooi weer, ouders met kinderwagens, bolderkarren met kinderen, hondjes mee, jonge mensen die stoer kozen voor de langste afstanden (10 tot 13 km). En vooral heel blije gezichten.

Volgend jaar weer!

Corona heeft ook goede dingen opgeleverd. Niet meer Jan en alleman zoenen bijvoorbeeld. Daar had ik altijd al een hekel aan, maar nu mocht en mag het ook niet meer. Om nog maar niet te spreken over dat eeuwige knuffelen of nog erger: de groepshug, een effectieve methode om supersnel een groep mensen te besmetten. Ik heb een echtgenote om mee te knuffelen, dat vind ik wel genoeg en míjn groepshug omvat maximaal twee personen. Soms was er echter niet onderuit te komen. Mijn lieve schoonmoeder bijvoorbeeld, had de gewoonte om bij iedere ontmoeting mij in een soort houdgreep te houden waarna enkele welgemeende klapzoenen volgden. Daar was geen ontkomen aan en daar heb ik me maar bij neergelegd.

Deze week was in het nieuws dat allerlei infectieziekten ineens vrijwel niet meer voorkomen. Hepatitis, hersenvliesontsteking, kinkhoest en griep vertoonden een afname van meer dan 90%. Net als zoenen is handen schudden ook een belangrijke overdrager van bacteriën en virussen. Veel mensen blijken hun handen niet te wassen na een toiletgang. Toiletpapier is behoorlijk transparant en allerlei ongewenste gasten reizen mee via het toiletpapier naar je hand. Als je die vervolgens niet wast, wordt de reis voortgezet naar een hand van een ander. Nu de maatregelen langzaam worden losgelaten, staan we weer voor de keus: handen schudden of drie zoenen? Maar willen we dat nog wel? Ik niet dus.

Weigeren om handen te schudden of zoenen te geven kan aanvoelen als onbeleefd. Maar er zijn alternatieven zoals een buiging, een boks of een elleboog. Na corona hebben we veel meer vrijheid om zélf een begroeting te kiezen die bij je past. Wel lastig is dat handen schudden een impulshandeling is. Als je een hand uitgereikt krijgt, dan schakelt je brein automatisch naar het schudden van die hand. Maar sinds corona hebben we die reflex al aardig in de hand om een leuke woordspeling te gebruiken.

De onbegrijpelijke oneindigheid

Ik las deze week het volgende bericht:

“…Wetenschappers hebben voor het eerst waargenomen hoe een zwart gat een neutronenster opslokt. De botsing tussen de twee kosmische zwaargewichten heeft tot grote opwinding bij astronomen geleid……”

Op zich gaat dit al voorbij mijn voorstellingsvermogen. Maar toen ik me verdiepte in het artikel werd mijn voorstellingsvermogen nog veel meer op de proef gesteld. Er werden 2 botsingen gerapporteerd.

• Een zwart gat van 6,5 keer de massa van onze zon klapte op een neutronenster die 1,5 keer zwaarder was dan onze moederster (de zon).
• Bij de tweede botsing, die tien dagen later werd opgepikt, smolt een zwart gat van tien zonnemassa’s samen met een neutronenster van twee keer de zwaarte van de zon.

Een zwart gat met een massa die 10x de massa van onze zon is, is een aanslag op mijn voorstellingsvermogen. Probeer dat maar eens te visualiseren. Maar het werd nog lastiger.

…..”De botsingen vonden op ongeveer 900 miljoen lichtjaar en een miljard lichtjaar van de aarde plaats, nog ver voor het ontstaan van de eerste dinosaurussen. De botsingen gebeurden zo diep in het heelal dat wetenschappers die nu pas konden waarnemen……”

Voor de duidelijkheid, een lichtjaar is de afstand die licht in vacuüm aflegt in een periode van één jaar.

• Licht heeft een snelheid van 300.000 km/sec.
• In één seconde legt het licht dus 300.000 kilometer af.
• In één minuut dus 60 x 300.000 = 18 miljoen kilometer.
• In één uur 60 x 18 miljoen = 1080 miljoen kilometer.
• In één dag 24 x 1080 miljoen kilometer = ongeveer 26.000 miljoen kilometer. Dat is 26 miljard kilometer.
• Per jaar legt het licht 365 x 26 miljard = 9500 miljard kilometer af. Ofwel 9,5 biljoen kilometer.

Nu weer terug naar de botsingen, die vonden plaats op een afstand van ongeveer 900 miljoen lichtjaar dus op 900.000.000 x 9.500.000.000.000 kilometer. Een duizelingwekkende afstand dus.

Omdat het zo ontzettend ver weg gebeurde, werden nu pas rimpelingen in het heelal (zwaartekrachtgolven) gedetecteerd.

Om met Cruijff te spreken, zijn die wetenschappers nou zo slim of ben ik zo dom? In dit specifieke geval houd ik het maar op het laatste.

Muziek

Een paar weken geleden voegde ik een stukje muziek toe. Omdat daar diverse reacties over kwamen, voeg ik nog een nummer toe van dit bonte gezelschap. Joe Bonamassa, een begenadigd gitarist, nodigt af en toe allerlei muzikanten uit van diverse pluimage die elkaar niet kennen en uit verschillende delen van de wereld. Ze komen bij elkaar, oefenen 3 dagen en geven enkele concerten in beroemde concertzalen. Dit concert was in Carnegie Hall in New York, de vorige keer met een heel ander gezelschap in de Opera Hall in Wenen.

In dit nummer is er een speciale rol voor de virtuoze Chinese celliste Tina Guo.

Ik ben nu 4 jaar gestopt met werken en inmiddels zelfs officieel met pensioen. Maar ik wil nog één keer mijn gereedschapskist open maken. Ik werd hiertoe verleid door een artikel in de krant en een gebeurtenis in mijn omgeving. De krant publiceerde een artikel van de baas van het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen (Ton de Boer). De kop was: “Wat we slikken en drinken is gevaarlijker dan het vaccin”. Hij probeert in het artikel om met rationele argumenten uit te leggen dat de toegelaten coronavaccins veilig en ongevaarlijk zijn. Maar uit mijn werkzame leven weet ik dat dit niet iedereen zal overtuigen.

De laatste 30 jaar van mijn werk bestond uit het beoordelen van risico’s en het adviseren daarover. Eerst even iets over het begrip risico. Risico is een product van kans en effect.

• Het effect van een grote meteoriet die morgen op de aarde valt is enorm groot, maar de kans is extreem klein, bijna nul. En daarmee is het risico ook bijzonder klein. We hoeven morgen niet de schuilkelder in om de klap af te wachten.
• Het effect van een botsing met de auto is meestal groot (schade en/of gewonden) en de kans is ook redelijk groot (600 doden en heel veel gewonden per jaar). Je kan dus zeggen dat het risico van autorijden groot is omdat zowel de kans als het effect aanzienlijk zijn.

Hoe zit het dan met vaccins? Er is inmiddels heel veel ervaring met het ontwikkelen van vaccins. Verreweg de meesten van ons zijn als kind gevaccineerd en hebben daar geen negatieve effecten van ondervonden. De vaccinontwikkelaars weten dus uit ervaring hoe ze veilig een vaccin moeten maken. Bij een nieuw vaccin wordt doorgeborduurd op bestaande veilige vaccins. Daarnaast wordt een nieuw vaccin uitgetest op tienduizenden mensen. En last but not least wordt de veiligheid van het nieuwe vaccin beoordeeld door teams van deskundigen in en buiten Nederland.

Uit ervaring weet ik dat veel mensen moeite hebben met het beoordelen van risico’s en met het accepteren van harde statistische cijfers. Deze mensen laten zich overtuigen door hun gevoel, risicoperceptie heet dat. Risicoperceptie heeft met name te maken met controle hebben over de situatie. Enkele voorbeelden:

• Bang zijn in een vliegtuig maar helemaal geen angst hebben om dagelijks met de auto te rijden terwijl het risico daarvan veel en veel groter is. Het zelf vasthouden van het stuur is voldoende om het risico op een crash te vergeten.
• Ik gaf vaak het voorbeeld van het snijden van het vlees met een heel scherp mes bij de barbecue. Het snijden van het vlees kan iemand heel nauwkeurig doen zonder enige angst. Als ik echter voorstel dat die persoon het vlees vasthoudt en ik met dat heel scherpe mes ga snijden, verschijnen er ineens zweetdruppeltjes op het voorhoofd. Waarom? Ik kan net zo goed snijden. Maar het gaat om de controle door zelf het mes te bedienen.

Mensen die zich niet willen laten vaccineren omdat ze bang zijn voor lange termijn effecten, stappen wél dagelijks in hun auto waarvan het bekend is dat de risico’s nogal groot zijn. Soms roken ze ook waarvan de lange termijn effecten terdege bekend zijn. Hetzelfde geldt voor drank en drugs waarvan de “bijwerkingen” bekend zijn. Ze laten zich ook met veel plezier en zonder enige training met veel te hoge snelheid van steile hellingen in de Alpen glijden. Daarvan zijn de effecten ieder jaar zichtbaar als de gipsvluchten weer aankomen. Dat zijn dan nog de geluksvogels die er slechts met een gebroken ledemaat vanaf komen.

Ondanks mijn 30-jarige risico-ervaring blijft het mij verbazen dat intelligente mensen op basis van volstrekt irreële argumenten een beslissing nemen over hun gezondheid of soms zelfs over de gezondheid van een ander. Grote risico’s worden zonder aarzelen aanvaard, maar zeer kleine risico’s worden op basis van gevoel afgewezen. Statistische cijfers worden met het grootste gemak terzijde geschoven terwijl een artikel op het internet dat past bij het “gevoel” van die persoon zonder enige twijfel als waarheid geaccepteerd wordt. Het blijft raadselachtig voor mij.

Zoals ik vorige week schreef, verbleven wij enige tijd op de camping. Mensen vragen soms (ik vraag me dat soms ook af): “Wat is er leuk aan het leven op een camping?” Ik zal proberen enkele aspecten te beschrijven.

Een paar jaar geleden vertelde ik al eens over twee soorten campinggasten. Mensen die naar de grond kijken als ze over de camping lopen en mensen die vooruit en om zich heen kijken. Als je over de camping loopt, passeer je andere campinggasten die voor hun tent, caravan of camper zitten. Die zeg je dan gedag. Of niét, en kijk je naar de grond. Maar als je niet naar de grond kijkt, moet je héél vaak gedag zeggen, iedere keer als jij langs loopt. Ik behoorde altijd tot die eerste categorie, de gedagzeggers. Daar ben ik nu mee gestopt, daar heb ik geen zin meer in. Ik zeg iedereen 1x gedag en daarna niet meer. De rest van de dag kijk ik vrolijk voor me uit en zeg niets meer.

Net als thuis ontstaan er op de camping vaste rituelen. Eén ervan is het legen van de wc. In de caravan zit een klein toilet waar de nachtplasjes in gedaan kunnen worden. Zo’n toilet moet regelmatig leeg gemaakt worden. Je trekt een soort doos uit een luikje en gooit de inhoud ervan ergens op de camping in een speciaal chemisch toilet. Vervolgens even naspoelen en klaar is Kees.

Het bijzondere is echter dat dit altijd gebeurt door mannen. Ik heb in mijn kampeercarrière nog nooit een vrouw de wc zien legen. Ik vind het niet erg, maar wel bijzonder. Het is nooit zo afgesproken, maar gewoon zo gegroeid. Maar omdat het kennelijk bij iedereen zo gaat, lijkt het een biologische oorzaak te hebben. Sommige mannen doen het met speciale handschoenen aan. Alsof ze bang zijn een verschrikkelijke ziekte op te lopen. Het is echt niet noodzakelijk om je handen in de straal te houden tijdens het leeggieten. Het is wel zo dat niet op iedere camping deze dumpvoorziening even handig ingericht is. Maar op de camping waar we tot gisteren stonden, was het prima in orde.

In de caravan zit geen vaatwasmachine. Dat moet dus ouderwets handmatig gebeuren. Bij dit dagelijks terugkerende onderdeel heeft gelukkig enige emancipatie plaats gevonden. Dat wordt namelijk zowel door mannen als door vrouwen gedaan. Gezellig op een centrale plaats, waar geanimeerde gesprekken ontstaan tussen de campinggasten. Meestal gaat het over het weer, de omgeving, de fietstochten, de slechte WiFi of soms, als het geen goede camping is, over het ontbreken van warm water. Niet echt diepgravende gesprekken dus. Maar ja, dat wil je tijdens de vakantie ook niet.

Soms heb je het geluk van een ongeplande leuke ervaring. Dinsdag gingen we een tochtje rond het Veerse Meer maken. We dachten over de dam van Walcheren naar Noord Beveland te gaan fietsen, maar kwamen uit bij de veerboot bij Veere. Toen het veerbootje aanmeerde zagen we tot onze verbazing dat het bootje compleet vol gestouwd was met wel 100 fietsen die één voor één werden uitgeladen door de schipper.

Bij iedere fiets riep hij het merk waarna de rechtmatige eigenaar hem moest aanpakken. Er was één fiets bij met een afwijkende naam, namelijk: “Fiets zonder accu”, hetgeen een hoop hilariteit opleverde. De boot was bij onze overtocht niet zo heel vol, maar aan de overkant stond alweer een enorme rij te wachten om naar Veere overgezet te worden. Wij vroegen ons af of al die mensen wel mee zouden kunnen. Het maximum aantal was namelijk 100.

Voor mij zijn er twee voorwaarden die het leven op de camping aangenaam kunnen maken.

• Goed weer, maar dat hebben we niet in de hand. We zijn echte mooi-weer-kampeerders. Dus als het koud is, zoals in april en mei, hup in de auto en naar huis. Idem met regen.
• Goed sanitair. Daarmee bedoel ik niet alleen dat het goed werkt, maar ook dat het netjes en schoon is en blijft. Op deze camping is een toiletgebouw waar muziek gedraaid wordt. De radio staat aan op Q-music of Sky-radio. Dat is heel prettig. Want aangezien de meeste toilethokjes op campings aan onder-en bovenkant niet geheel gesloten zijn, ben je je nogal onaangenaam gewaar van wat jouw buurman of buurvrouw aan het doen is. Zeker als je gewend bent om wat rust te nemen op het toilet, kan het gebeuren dat je meer dan één buurman of- vrouw voorbij hoort komen. Als de muziek luid genoeg staat, blijft het geluid van de buren je enigszins bespaard.

Sinds we in het bezit zijn van twee e-bikes (klinkt veel chiquer dan elektrische fietsen), verkennen we onze vakantie-omgeving per fiets. Dat gaat vaak gepaard met koffie en appeltaart of een heerlijk ijsje ergens onderweg (dat geldt meer voor mij dan voor Marleen). Aangezien we behoren tot de “vague blanche” zien we op de fietspaden vrijwel alleen grijze en/of kale hoofden. Wij fietsen meestal met een rustige snelheid van 17 á 18 km per uur, we hebben geen haast. Maar veel van die “senioren” vinden het noodzakelijk om de fiets op zijn hoogste ondersteuning en hoogste versnelling te zetten en ons voorbij te zoeven. Ik vraag me dan af of ze zo snel mogelijk weer op de camping willen zijn om op tijd het toilet te kunnen halen of dat ze gewoon veel langere tochten maken dan wij doen. Ik moet er nog eens een onderzoekje aan wijden. Overigens schreef ik “vague blanche”, maar aangezien het percentage Duitser in Zeeland buitensporig hoog is, zou ik eigenlijk de term “grauwe Welle” moeten gebruiken.

Het is bijvoorbeeld ook prettig dat je zo maar even naar het strand kunt fietsen om daar van de rust te kunnen genieten in plaats van met de auto naarstig naar een parkeerplaats te moeten zoeken die ook nog eens krankzinnig duur is (dagkaart €40 of zo).

Maar wat maakt het leven op de camping nu zo aantrekkelijk? De caravan (in ons geval) is een klein huisje. Wat betreft huishoudelijke taken ben je snel klaar. Het leven is er dus nogal simpel en je bent wel uit de dagelijkse sleur. Eigenlijk gaat het slechts daar om. Al het bovenstaande is bijzaak.

Er is iets dat me een beetje tegenvalt. In de afgelopen twee weken heb ik de suggestie gewekt tot de sekte der complotdenkers en coronawappies te behoren. Ik had gehoopt dat er lezers zouden zijn die een beetje compassie met mij hebben. Dat ze me zouden mailen met iets als “Louis, wat is er met je aan de hand? Word wakker, het gaat niet goed met je”. Maar helaas, geen enkele reactie van dat type. Behalve dan van mijn dochter die bang was dat men het echt serieus zou nemen.

Er waren wel reacties van lezers die de magnetische sleutels wel als een kans zien. Zo opperde Jan H. dat op die manier zijn vrouw eindelijk haar sleutels niet meer kwijt zou raken. Suzan K. schreef: “Nu hangt er 1 sleutel aan mijn arm dus ik ben blij dat ik vrijdag mijn tweede vaccinatie mag halen.
Want wie weet blijft heel mijn sleutelbos dan wel hangen”.

Ik heb de afgelopen weken regelmatig geschreven over onze natuur waarmee het niet goed gaat door onder andere de stikstofproblematiek. We waren en zijn op vakantie op Walcheren (voor de topobeten, Walcheren is een schiereiland in Zeeland). Al fietsend ontdekten we dat daar diverse mooie natuurgebieden zijn. Op zeker moment fietsten we langs een beschermd drassig weidegebied met vennen waar we op misschien 3 meter afstand een grutto zagen op een paaltje. Deze prachtige vogel zat daar echt voor ons te poseren toen we stopten om hem te bewonderen. Ik durfde hem niet zelf te fotograferen, bang dat hij weg zou vliegen.

De vogelbescherming heeft momenteel een actie lopen: “Red de grutto!”. Want deze en andere weidevogels dreigen uit ons land te verdwijnen. De weiden in Nederland zijn te veel op biljartlakens gaan lijken waarin voor vogels zoals de grutto geen plaats is.

Enkele paaltjes verderop zat nóg een grutto, en ook nog een tureluur.

In het ven zagen we drie lepelaars die met van die grappige bewegingen met hun snavels door het water gingen om voedsel te zoeken.

Er waren ook kluten en steltkluten, we hoorden leeuweriken en verderop zagen we hazen.

De Nederlandse  natuur is dus nog niet helemaal reddeloos verloren. Alhoewel ik deze week weer een ander alarmerend bericht hoorde. De waterkwaliteit in sloten, beken en rivieren is in geen enkel land in Europa zo slecht als in Nederland. Dat komt o.a. doordat in Nederland enkele grote rivieren uitmonden. Dus vervuiling uit het buitenland eindigt in Nederland. Maar ook, ik durf het bijna niet meer op te schrijven, door de intensieve landbouw.

Ik sluit deze week muzikaal af met het nummer dat momenteel mijn favoriet is.

Behalve de coronacrisis, waar het inmiddels een beetje beter mee gaat, kampen we in Nederland met nog enkele andere crises. Enkele van die crises hebben te maken met nogal merkwaardige wetgeving zoals de toeslagenaffaire.

Ik las deze week tijdens ons (eindelijk) zonnige verblijf in Zeeland, in één krant weer twee voorbeelden.

Een nieuwe wet, als hamerstuk door de Eerste Kamer aangenomen (er is zelfs geen enkele vraag over gesteld!).

De nieuwe wet regelt het volgende: “Dieren mogen vanaf 1 januari 2023 geen pijn of ongemak meer hebben om in een stal, hok of kooi gehouden te kunnen worden.”

Volgens de wet moeten dieren natuurlijk gedrag kunnen vertonen. Een konijn is een sociaal dier en mag dus niet in zijn eentje in een hok. Een parkiet die van nature veel bewegingsvrijheid nodig heeft, mag niet in een kooitje zoals nu vaak het geval is. Om over varkensstallen een kalfjes die direct bij hun moeder weggehaald worden, nog maar niet te spreken.

Het lijkt erop dat iedereen die niet in de Eerste of Tweede Kamer zit, deze wet als onuitvoerbaar kwalificeert. De Eerste Kamer is er toch om wetgeving op uitvoerbaarheid te controleren??? Wat doen die mensen toch?

Het kan nog gekker. In de krant van zaterdag stond dat, tijdens het vragenuurtje, parlementariërs aan minister Schouten vragen stelden over de uitvoerbaarheid van de wet terwijl ze nota bene kortgeleden zelf vóór die wet hadden gestemd!

Het tweede voorbeeld in dezelfde krant gaat over de stikstofcrisis. Er daalt veel te veel stikstof neer in onze natuurgebieden waardoor flora en fauna ernstig aangetast worden. Aangezien die aantasting al in een gevorderd stadium is, heeft de rechter aan de overheid bevolen om maatregelen te nemen en dus stikstof depositie drastisch te verminderen.

Maar wat blijkt nu: Allerlei bedrijven, zowel boerenbedrijven als industriële bedrijven hebben in hun bestaande vergunning nog heel veel ongebruikte stikstofruimte. Met andere woorden, ze kunnen nog naar hartenlust uitbreiden. Het gaat soms om wel 50% extra stikstofruimte, miljoenen kilo’s stikstof extra! Die ruimte kunnen ze ook verkopen of verleasen aan ander bedrijven die graag uitbreiden.

Ga dan nog maar eens met de boeren praten over halvering van de veestapel.

Er is kortgeleden een nieuwe stikstofwet aangenomen die ons stikstofprobleem zou moeten tackelen. Maar over de stikstofrechten geen woord in die wet. Ik krijg de indruk dat veel meer parlementariërs last hebben van burn-out verschijnselen. Terwijl de Eerste Kamerleden kennelijk meer bezig zijn met hun bijbanen dan met het controleren van nieuwe wetten.

Milieumotivatie

Enige tijd geleden schreef ik over tegelwippen. In dezelfde krant als hierboven kwam dit onderwerp ook aan bod.

Het schijnt er fel aan toe te gaan in de competitie. Alhoewel Roosendaal er heel slecht voor staat. Maar hoe motiveer je mensen om op microniveau aan een beter milieu te werken (b.v. tegelwippen) als er tegelijkertijd miljoenen kilo’s stikstof liggen te wachten om op ons land neer te dalen? Hoe motiveer je mensen om geen Round-up te gebruiken om het gras tussen hun terrastegels te bestrijden als tegelijkertijd ieder voorjaar hele akkers oranje/geel gespoten worden met hetzelfde spul? Het is om moedeloos van te worden.

Vreemde dingen

Naar aanleiding van mijn item van vorige week over vreemde dingen die gebeuren in ons leven, schreef mijn dochter een bezorgde mail: “pas op, sommige mensen trappen er zó in”. Heel lief dat ze zo bezorgd is om mijn welzijn, maar ik kan die dingen toch niet gaan verzwijgen omdat sommige mensen het misschien niet geloven. De waarheid moet het daglicht zien. Vanavond zag ik bij Nieuwsuur een item over vaccinweigeraars onder allochtonen. Daar liet een Turkse man een nieuwsbericht zien (Facebook) over een inval bij Bill Gates waarbij 8 mensen om het leven waren gekomen. In de krant heeft daar niets over gestaan en het journaal heeft het ook niet gemeld.

Hij liet ook zien dat een sleutel aan je arm blijft kleven na vaccinatie. Dat komt door de magnetische chip in het vaccin. Dat wordt er niet bij verteld in de prikstraat.

Misschien moet ik mijn Facebook account weer eens opfrissen. Daar vind je toch wel veel bruikbare informatie.