Zondag keek ik naar een aflevering van Langs De Nieuwe Zijderoute. Een interessante 6-delige documentaire van Ruben Terlouw en Jelle Brand Corstius. In deze aflevering verbleven ze in Kazachstan waar heel veel Russische mannen naartoe gevlucht zijn. Kazachstan is enorm groot, 65 keer Nederland, met maar 18 miljoen inwoners. Het grenst onder andere aan Rusland en China.
De Russische mannen zijn gevlucht omdat ze niet de oorlog ingestuurd willen worden. Tot zover heel begrijpelijk. Totdat een nogal confronterende Kazachse vlogger aan enkele Russen de vraag ging stellen: “Aan wie behoort de Krim toe”? Ontwijkende antwoorden zoals: “Aan de bewoners”. ” Volgende vraag: “Aan wie behoort de Donbas toe”? Weer ontwijkende antwoorden. Ze wilden maar niet zeggen: “Aan Oekraïne”. Niet alle Russen vluchten omdat ze het niet eens zijn met Poetin, maar simpelweg omdat ze niet willen vechten. Die staan dus wel achter Poetin. Nogal opportunistisch. Aangezien Kazachstan ook een potentieel doelwit van Poetin is, zijn de Kazachen niet blij met deze nieuwkomers waarvan ze weinig goeds kunnen verwachten. . Ik hoop dat dat soort vluchtelingen uit Nederland wegblijven.
Als je deze aflevering gemist hebt: Langs de nieuwe zijderoute
Bie
Gerard O. appte me al: “Je kan niet om Wim heen in je blog”. Klopt, maar dat is niet eenvoudig. Ik kan slechts putten uit wat deze man gepresteerd heeft. Wim de Bie kan in mijn herinneringen niet los gezien worden van Kees van Kooten. Heel veel mensen in Nederland zaten in de jaren ’80 en ’90 iedere zondag klaar om naar dit fenomenale duo te kijken. Naast vele ijzersterke typetjes hebben ze het Nederlandse vocabulaire uitgebreid met meerdere termen die nu volledig ingeburgerd zijn. Zoals: Oudere jongere, scheurgras, doemdenken, stoned als een garnaal, regelneef, geen gezeik iedereen rijk, mag ik even een teiltje, vieze man, positivo, jemig de pemig, mozes kriebel, krasse knarren enz.
Zoals gezegd hebben ze vele prachtige typetjes gespeeld die regelmatig in hun uitzendingen terugkwamen. Ik heb er in de afgelopen jaren diverse van gebruikt in mijn blog. In de volgende link vind je een kleine selectie van het enorme aantal typetjes dat ze hebben gespeeld.
Zoals velen had ik ook mijn favorieten. Eén van mijn lievelingsrollen van Wim de Bie was Frank van Putten, de vrijgezel die in een soort haat-liefde verhouding samen met zijn moeder woonde. De onderstaande aflevering past ook nog een beetje in het huidige tijdsbeeld. Frank wordt 40 en krijgt een eigen bed.
A witer shade of pale.
En weer is een icoon in de popgeschiedenis ons ontvallen. Songwriter Keith Reid, één van de oprichters van Procol Harum, is op 76-jarige leeftijd overleden. Hij schreef de teksten van vrijwel alle nummers van Procol Harum. Zo ook die van A Whiter Shade of Pale uit 1967, de grootste hit van de band. De bekende stem van de band was Gary Brooker, die vorig jaar al is overleden.
De gitarist van de band leeft nog. Hij verliet de band kort na A Whiter Shade of Pale en ontwikkelde een heel andere stijl. Zijn gitaarspel wordt wel vergeleken met dat van Jimmy Hendrix. Voor de liefhebber: Robin Trower met Bridge of Sighs uit 1974. Dit nummer gaat over de beroemde/beruchte Brug der Zuchten in Venetië:
De Brug der Zuchten (Ponte dei Sospiri) verbindt het Dogenpaleis op het San Marcoplein met de oude gevangenis. Vroeger moesten de veroordeelden over deze brug heen lopen alvorens ze in de kille en vochtige kerkers werden opgesloten. Via de raampjes van de brug zagen de gevangenen dan voor de laatste keer het daglicht. De naam Brug der zuchten refereert aan hun zuchten op weg naar hun bestemming.
